ΕΛΛΟΝΤΙΑ

Οι διακοπές των Χριστουγέννων και φέτος τελείωσαν και έφτασε η ώρα της επιστροφής στο σπίτι. Με μια δικαιολογημένη και αναμενόμενη μελαγχολία προμηθεύτηκα το εισιτήριό μου από τα εκδοτήρια των ΚΤΕΛ και ήσυχα περίμενα τη στιγμή της αναχώρησης. Οι σκέψεις μου γύρω από την επιστροφή στην καθημερινότητα και το διαρκώς εντεινόμενο κλίμα ανασφάλειας και απογοήτευσης με γέμιζαν θλίψη. Η διαδρομή ήταν στην αρχή αρκετά βαρετή και κινδύνευε να παραμείνει το ίδιο ανιαρή μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας, αν δε συνέβαινε κάτι το εξαιρετικό μέσα στο λεωφορείο που μας γέμισε όλους κέφι,  χαρά, συγκίνηση και απέραντη αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον.

Αρχικά αντιλαμβανόμουν κάποιες κραυγές θριαμβολογίας και περιορισμένα χειροκροτήματα. Κατόπιν κάποιες  φωναχτές συζητήσεις. Κανόνιζαν να διοργανώσουν ένα πάρτι το βράδυ όπου ο ένας θα μασκαρεύονταν σε γαλοπούλα άλλος σε χάμπουργκερ και άλλα τέτοια ευρηματικά. Θα είναι καμιά παρέα με νεαρούς, σκέφτηκα, που δε χάνουν ευκαιρία να ενοχλούν τους συνεπιβάτες για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.  Πόσο μα πόσο λάθος έκανα!

Άργησα να συνειδητοποιήσω ότι ένας από την παρέα των νεαρών είχε στραμμένη όλη του την προσοχή του στο ραδιόφωνο που ακούγονταν μέσα στο λεωφορείο. Η εν λόγω εκπομπή δεν ήταν μια απ' τις συνηθισμένες. Μετά από κάθε τραγούδι έθετε στο κοινό ερωτήματα κοινωνικού προβληματισμού και επιστημονικής ακρίβειας. Ακούω και βλέπω το νεαρό να πετάγεται αίφνης από τη θέση του και να κραυγάζει με φωνή που απέπνεε σιγουριά: "Ο ασπροκόρακας του Νεπάααααλ!!!!!"

Όλοι μας πια χειροκροτήσαμε όταν η εκφωνήτρια επιβεβαίωσε την ορθότητα της απάντησης. Τι πνεύμα, τι παιδεία, τι ευθυκρισία, τι οξύνοια σκέφτηκα. Έναν τέτοιο γιο δε θα θέλαμε όλοι μας; Οι επιβάτες είχαν ενθουσιαστεί και από παντού ακούγονταν επιφωνήματα επιβράβευσης: "Μπράβο Αλέξη".

Η επόμενη πρόκληση όμως δεν άργησε να έρθει. Το ερώτημα ήταν πια πολύ δύσκολο και απαιτούσε όχι μόνο οξυδέρκεια, επιστημονική επάρκεια και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση, αλλά και ευστροφία, ψυχραιμία και απίστευτη ταχύτητα.

"Πώς είναι το κικιρίκου στα Αγγλικά;"

Oh my God I thought. Ακόμη και 'γω, ένας αγγλομαθής με proficiency, δεν ήμουν σε θέση να ανταποκριθώ σε τόσο μεγάλες απαιτήσεις γλωσσομάθειας, με τέτοια  εξειδικευμένη ορολογία. Μα σε ποιους απευθύνονται τέλος πάντων αυτές οι εκπομπές; Σε διδάκτορες μόνο; Απογοητεύτηκα γιατί φοβήθηκα ότι το καμάρι της διαδρομής μας, ο παντογνώστης Αλέξης, δε θα ήταν σε θέση να ξεπεράσει και αυτό το έσχατο εμπόδιο. Όλοι οι παριστάμενοι κρατούσαμε την αναπνοή μας. Είχε πέσει νεκρική σιγή και δεν έπεφτε καρφίτσα. 

Όμως άλλη μια φορά ο cool Αλέξης μας διέψευσε πανηγυρικά. Με μια αφοπλιστική και άμεση απάντηση, αυτό το τέρας ευφυίας έφερε κύματα ενθουσιασμού και ανακούφισης μέσα στο όχημα που πια θύμιζε πενθήμερη εκδρομή λυκείου. Τελικά η Γνώση είναι Δύναμη. Ο αδιαφιλονίκητος νικητής βάδιζε στο διάδρομο πάνω κάτω με αυτοπεποίθηση και το χαμόγελο του ξερόλα που δικαιολογημένα είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό του, επιδεικνύοντας το κινητό του σε όλους μας που επευφημούσαμε, περιφρονώντας άλλους που δεν ανήκαν στη συγκεκριμένη εταιρία κινητής τηλεφωνίας, και υπαινισσόμενος άμεσα ότι της οφείλει τη νίκη του.

Κατά διαβολική σύμπτωση μέσα στο λεωφορείο ήταν και ένας εκπρόσωπος της εταιρίας, που με ένα πλατύ χαμόγελο τον επιβράβευσε και του υπενθύμισε όλο νόημα: "Συνέχισε να κερδίζεις Αλέξη. Γιατί με την εταιρία μας βγάζεις εύκολα και γρήγορα κλήση, για να έχεις εξαιρετική ποιότητα επικοινωνίας στην πράξη". "Γιατί καμιά φορά συμβαίνει να έχεις σήμα αλλά να μη μπορείς να βγάλεις κλήση". (Θεός Φυλάξοι!!! Γίνονται τέτοια πράγματα;)

Ο οδηγός εντωμεταξύ είχε ήδη ειδοποιήσει το σταθμάρχη ότι πλησιάζει το λεωφορείο της νίκης και μας είχαν ετοιμάσει μια μικρή τελετή υποδοχής.  Η χαρά μας έφτασε στο αποκορύφωμα, όταν μετά την είσοδο στα ΚΤΕΛ του Κηφισού το πλήθος περικύκλωσε το όχημα χειροκροτώντας και απαιτώντας να αποθεώσει το μεγάλο νικητή. Όμως το παιδί-θαύμα μας επιφύλασσε ακόμη μια έκπληξη. Λίγο πριν την παράδοση των αποσκευών μας και μέσα σε ένα ξέσπασμα χειροκροτημάτων ενθουσιασμού,  τις μετέτρεψε σε αλτήρες βαρών και επιδόθηκε μπροστά στα μάτια των έκπληκτων θαυμαστών του σε ασκήσεις δικεφάλων αφήνοντάς μας άφωνους άλλη μια φορά με την ευρηματικότητα, την άριστη φυσική του κατάσταση και τη δεξιοτεχνία του. Ήταν ένας πραγματικός Θρίαμβος Σώματος και Πνεύματος!

"Προχώρα λοιπόν Αλέξη Είμαστε εδώ κάθε φορά που μας χρειάζεσαι".

Έφυγα γεμάτος θετικές σκέψεις. Άδικα ανησυχούσα για το μέλλον. Με μια τέτοια πανέξυπνη, μορφωμένη, αθλητική, φιλομαθή, δημιουργική και ασυμβίβαστη νέα γενιά, η Ελλάδα μας δεν έχει να φοβάται τίποτα.

Από nventris @ Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012 9:27 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ηλιθιοτητα , media , διαφήμιση , κοινωνία

Χρειάστηκαν σχεδόν 2 εκατομμύρια χρόνια για να κάνει η ανθρωπότητα τα εξελικτικά άλματα από τον homo habilis και τον homo erectus στον homo sapiens. Ο τελευταίος είναι υπεύθυνος για όλη τη γνωστή ιστορία και τα επιτεύγματα που όλοι γνωρίζουμε, τον πολιτισμό που απολαμβάνουμε, τη διαδρομή που καμαρώνουμε και που με περισσή οίηση διδάσκουμε στα σχολεία. Ο άνθρωπος ο σοφός. Αυτός έσπασε τα δεσμά της άγνοιας και της ανέχειας, καλλιέργησε την επιστήμη και τη φιλοσοφία, τσάκισε την προκατάληψη, πήρε πάνω του την ευθύνη και έγινε δημιουργός του εαυτού του. 

Ανήμπορος σήμερα ο ίδιος στέκεται ακόμη απέναντι στο θάνατο, την αρρώστια, την κοινωνική και οικονομική απομόνωση, την ηθική και πνευματική πενία.

Μα είναι ο ίδιος άνθρωπος; Είναι ο μεγάλος αποικιστής του 6ου π.Χ. Αιώνα αυτός που τόλμησε να περάσει απέναντι στο αιγαίο και να διακηρύξει το νόμο της Εξέλιξης και τη διαίρεση της Ύλης σε άτομα; Είναι εκείνος που πήρε το ρίσκο να φιλοσοφήσει, να γράψει ιστορία, να τραγουδήσει τα λυρικά συλλαβόλεξα της Σαπφούς και του Πινδάρου, να υμνήσει περήφανα τη συντριβή του Οιδίποδα, να ακροβατήσει ανάμεσα στην Ηθική και το Νόμο, να κατακτήσει νέες γαίες, να ανακαλύψει την επιστήμη, να υψώσει την Τέχνη, να κάνει επαναστάσεις και να αλλάξει την όψη του πλανήτη; 

Ας ρίξουμε μια ματιά στο σημερινό άνθρωπο. Χαίρεται όταν έχει μια κανονική οικογένεια, όταν πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά, ψωνίζει απ το σούπερ μάρκετ, καταναλώνει προϊόντα και υπηρεσίες, ειδήσεις και ενημέρωση, διασκέδαση και sex, τίτλους και αξιώματα, σπουδές και καριέρα, συμπληρώματα και ψυχοφάρμακα,  οικογένεια και απογόνους, όλα αυτά που τον κάνουν να αισθάνεται έστω για λίγο, λίγο πιο ασφαλής. Γιατί ο άνθρωπος σήμερα είναι και ο ίδιος λίγος. Τόσο πολύ λίγος όση και η νοημοσύνη του. Δεν είναι πια ο sapiens, είναι ο homo stupidus. Τόσο ελάχιστος όση και η ηθική του και η αισθητική του.

Και είναι τόσο ελλιπής γιατί δεν έχει πια χώρο στον ψυχικό του σκληρό δίσκο τον γεμάτο από εμβόλιμες ανάγκες και επιθυμίες για συμβολοποιημένα προϊόντα ενός ευδαιμονικού φετιχισμού.

Δεν είναι πια άνθρωπος υπεύθυνος και ριψοκίνδυνος, είναι διαχειριστικός. Δεν είναι ο γενναίος μαχητής του Πνεύματος, είναι ο διεκπεραιωτής της καθημερινότητας και της οικονομίας. Αυτός που τρέχει όλη μέρα ασθμαίνοντας με μια ατζέντα από υποχρεώσεις να ικανοποιήσει. Δεν προλαβαίνει να σκεφτεί γιατί έχει τόσα να θυμηθεί. Δεν του επιτρέπονται τα λάθη, γιατί δεν έχει χρόνο να τα διορθώσει. Εκτός αυτού μπορούν να αποβούν μοιραία. Έτσι είναι ανίκανος να μάθει. Μπορεί μόνο να συσσωρεύει πληροφορίες, όχι να τις μετουσιώσει σε Γνώση. Δε γνωρίζει ποιος είναι και δεν προλαβαίνει να μάθει.

 Θα παρακαλούσε να του φυτέψεις ένα barcode για να μη μπερδεύεται και να τα φέρνει όλα εις πέρας γρήγορα, έξυπνα και αποτελεσματικά. Είναι ο homo automaticus. Που είναι τόσο έξυπνος, όσο και η καφετιέρα του που διαβάζει το γραμμικό κώδικα και ξέρει ακριβώς τι καφέ θα παρασκευάσει. Και που είναι τόσο περήφανος που κατέκτησε τη νοημοσύνη της καφετιέρας του!

Γιατί ΔΕΝ είναι πια άνθρωπος. Είναι συσκευή. Γι αυτό, αυτό του το έλλειμμα το αναπληρώνει με το χυδαίο μπούκωμα της εμετικής κατανάλωσης. Γι αυτό, όταν του στερήσεις την κατανάλωση, τον έχεις εύκολα του χεριού σου. Γιατί το ελάχιστο καθίσταται πια ανύπαρκτο. Και είναι τόσο ανυπόφορη αυτή η ανυπαρξία! 

Από nventris @ Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011 2:33 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κοινωνία

Μου είναι πλήρως αδιάφορες οι μειώσεις στους μισθούς. Μπορώ να ζήσω και με λιγότερα.  Και με πολύ λιγότερα. Δεν καταδέχομαι να γίνω δούλος στην καταναλωτική ψευδαίσθηση στην οποία  ενυπάρχει η Βία, ο Εγωισμός, το μίσος και ο Θάνατος. Λυπάμαι βαθύτατα αυτούς που βλέπουν γύρω τους μόνο την Ύλη και την Ιδιοκτησία και περιμένουν  την "ευτυχία" έξωθεν την οποία αντιλαμβάνονται σαν μια συρραφή από διαφημιστικά clips.

Είναι δεσμώτες μέσα σε σκοτεινά βρωμερά κελιά με βαριές αλυσίδες οι οποίοι δε διεκδικούν  τίποτε άλλο, παρά περισσότερη βρωμιά στα κελιά τους, περισσότερα και πιο βαριά δεσμά.

Εργάζομαι ΟΧΙ για τα χρήματα. 

• Εργάζομαι γιατί νιώθω ότι προσφέρω στους συνανθρώπους μου.
• Γιατί έχω τη δύναμη με την εργασία μου να κάνω τον κόσμο λίγο καλύτερο.
• Γιατί γίνομαι πιο συνεπής πιο υπεύθυνος, πιο αξιοπρεπής.
• Γιατί έτσι καταλαβαίνω ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι εικόνα αλλά ουσία.
• Γιατί βλέπω ότι η Ηθική είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό από την ηθικολογία.
• Γιατί μαθαίνω να περιορίζω τις επιθυμίες μου και να εντάσσομαι στην ομάδα οργανικά απεμπολώντας την ψευδαίσθηση ότι είμαι το κέντρο του Κόσμου.
• Γιατί μέσα από τη δουλειά μου επικοινωνώ και μαθαίνω και εξελίσσομαι.
• Γιατί αισθάνομαι χρήσιμος και κερδίζω αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.
• Γιατί κατανοώ τις απεριόριστες δυνατότητές μου.
• Γιατί πειραματίζομαι και κερδίζω σε Εμπειρία και Γνώση.
• Γιατί εσωτερικεύω μια πιο σφαιρική και συλλογική αντίληψη του Κόσμου.
• Γιατί καθώς παρατηρώ πιο συνολικά την ανθρώπινη φύση, αντιλαμβάνομαι τις απεριόριστες δυνάμεις και τις εκούσιες αδυναμές της.
• Γιατί συμβάλλω στην ηθική και αισθητική αναβάθμιση τόσο των άλλων όσο και στη δική μου.
• Γιατί αναθεωρώ και επαναπροσδιορίζω συνεχώς τη στάση μου, τις αρχές μου, τις αξίες μου.
• Γιατί έτσι ολοκληρώνομαι.
• Γιατί παρατηρώ καλύτερα τον Κόσμο.
• Γιατί μαθαίνω πώς να μαθαίνω και να αυτοεκπαιδεύομαι.
• Γιατί συνειδητοποίησα ότι το να δίνεις είναι χίλιες φορές πιο θεϊκό από το να παίρνεις.
• Γιατί κατάλαβα ότι σε αυτό το Συμπαν μπορείς να πάρεις Μόνο αν πρώτα Δώσεις και μάλιστα με ανιδιοτέλεια.
• Γιατί αναγκάζομαι να συνεργαστώ, να πειθαρχήσω, να αυτοπειθαρχήσω και έτσι να περιορίσω το καταστροφικό Εγώ μου, πράγμα που με οδηγεί στην Αγάπη, τη Συνειδητότητα και το μετά τη Γνώση στάδιο που ονομάζουμε Επίγνωση.
• Γιατί ξέρω πια ότι η σωτηρία είναι μέσα μου. Δε θα μου την προσφέρει κανένα συλλαλητήριο, επανάσταση, ιδεολογία, οικονομική πολιτική, κόμμα, μεταρρύθμιση, κυβέρνηση, φορέας, θεσμός, ομάδα, χώρα, προσωπικότητα, πολιτικός, θρησκεία ή εξωγήινος. Είναι στο χέρι μου. Αρκεί να γίνω Υπεύθυνος. Αρκεί από Συσκευή να τολμήσω να γίνω Άνθρωπος. Αν αναλάβω το κόστος. Αν αντέχω να λέγομαι Ελεύθερος.

Από nventris @ Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011 3:40 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κριση , αυτογνωσια , φιλοσοφία , κοινωνία , Οικονομία

Δεν άργησαν λοιπόν να σχηματιστούν οι δύο αντίπαλες σχολές σκέψης που αξιολογούν τη χθεσινή συλλογική αντίδραση του εξαγριωμένου πλήθους και των μαθητών είτε θετικά, είτε ολοκληρωτικά απαξιωτικά. Από τη μια οι παντός είδους "αγανακτισμένοι" που επιβραβεύουν τις ακραίες σε ορισμένες περιπτώσεις συμπεριφορές των διαμαρτυρομένων και από την άλλη οι "ψύχραιμα σκεπτόμενοι" πολίτες, που βαρέθηκαν τις διαδηλώσεις και τα μπάχαλα, που δε βλέπουν σε όλες αυτές τις ενέργειες παρά μόνο ανωριμότητα και ανευθυνότητα ενός μέχρι πρότινος κακομαθημένου όχλου που τώρα του στερούν τα προνόμια και το καταναλωτικό του όνειρο και επαναστατεί.

Οι μεν πρώτοι έχοντας εξαντλήσει τα αποθέματα της υπομονής και της ανοχής τους, έχοντας βιώσει στο πετσί τους και στα σπλάχνα τους το ωστικό κύμα της Κρίσης, ψάχνουν απεγνωσμένα τους υπαίτιους, προβάλλουν την οργή και την ενοχή που νιώθουν και οι ίδιοι στην εξουσία και τα σύμβολά της, ορισμένοι από αυτούς κατανοούν και τις ατομικές και συλλογικές τους ευθύνες, όμως και πάλι βολεύονται σε ρόλους ανεύθυνους με δικαιολογίες του τύπου "μας είπαν ψέμματα", "αυτοί είναι η εξουσία", ξεχνώντας πολλοί από αυτούς ότι και οι ίδιοι συνετέλεσαν ώστε αυτό το δημόσιο να γίνει αντιπαραγωγικό, πολυέξοδο και δυσκίνητο, θεωρούσαν τη φοροδιαφυγή προσωπικό τους επίτευγμα και ένδειξη λεβεντιάς, σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο υπονόμευαν τους θεσμούς, το Σύνταγμα, τους νόμους και την εύρυθμη λειτουργία τους, και τώρα τους επικαλούνται.

Οι άλλοι πάλι εμφανίζονται ως οι τιμητές των πάντων, οι σκεπτόμενοι και συνετοί πολίτες που σέβονται και επιθυμούν ένα συντεταγμένο και δίκαιο Κράτος, μια κοινωνία που δε θα αναλώνεται σε διεκδικήσεις και μπάχαλα, αλλά θα βάλει κάτω το κεφάλι και αρχίσει να εργάζεται συστηματικά με συνέπεια και με όραμα για ένα καλύτερο αύριο. Αντλούν μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας τους από την ομοβροντία των media χθες που ξαφνικά ντράπηκαν για την προσβολή στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας και το γεγονός ότι αμαυρώθηκε η εθνική μας επέτειος και η μνήμη των ηρώων του '40 (όχι όμως τόσο καιρό για το διεθνή διασυρμό που υφίσταται η χώρα μας). Τέτοιο περίσσευμα εθνικής ευαισθησίας!!

Το πρόβλημα εδώ σε αυτή την αντιπαράθεση, όπως και σε πολλές άλλες, δεν είναι το περιεχόμενο της επιλογής μας η οποία σίγουρα συνοδεύεται και ετεροπροσδιορίζεται από την παιδεία μας, τις συνήθειες, τις επιδιώξεις και ΚΥΡΙΩΣ από τα συμφέροντά μας. Προβληματική είναι η μέθοδος της επιλογής. Η οποία μας εξαναγκάζει να αποφανθούμε μονοκόμματα και αφοριστικά: ΥΠΕΡ ή ΚΑΤΑ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ; Άσπρο ή Μαύρο; Μια κοινωνία που εξαναγκάζεται και εκβιάζεται να αποδέχεται ή να απορρίπτει, τσουβαλιάζοντας έτσι με έναν μανιχαϊσμό που μάλιστα βαπτίζεται και "Δημοκρατία" και "ελευθερία της Σκέψης". Δυσλειτουργική είναι η συσσώρευση ενός αποθέματος οργής που αναζητά άμεσα Ενόχους, άμεσα Τιμωρίες, Κρεμάλες, Κάθαρση και εκτοξεύει το τοξικό δηλητήριο επί δικαίων και αδίκων.

Προβληματική όμως είναι από την άλλη και η μαζικοποίηση και η ισοπέδωση ενός μεγάλου μέρους των συμπολιτών μας που αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν έστω και με τρόπο εκκωφαντικό, όπως εκκωφαντική ήταν και η κατάρρευση της εθνικής μας οικονομίας. Οι "αγανακτισμένοι" ταυτίζονται αυθαίρετα με τους πρώην προνομιούχους, υψηλόμισθους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι συλλήβδην με τη σειρά τους και αυτοί γίνονται τα σύμβολα ενός διεφθαρμένου συστήματος διανομής πλούτου και προνομίων. Κανείς δε σκέπτεται ότι μέσα στους εξεγερμένους υπάρχουν και έντιμοι πολίτες, δημόσιοι και ιδιωτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες που δεν έχουν τίποτα πια να διεκδικήσουν και να ζητήσουν παρά... Δικαιοσύνη, Κάθαρση και διαφάνεια στο δημόσιο βίο. Εάν ο κ. Πάγκαλος επιμένει στη φράση του "Μαζί τα φάγαμε" έχουν να του απαντήσουν ότι εμείς τουλάχιστο τα επιστρέφουμε, όχι όμως εσείς κ. Υπουργέ. Εμείς ξεβολευτήκαμε, χάσαμε τα σπίτια μας, τις περιουσίες μας, τις ζωές μας, το μέλλον των παιδιών μας. Εσείς όμως συνεχίζετε να είστε και συνυπεύθυνος, και ατιμώρητος. Και το χειρότερο είναι ότι αντί να απολογείστε, αντί να παραιτηθείτε και να θέσετε τον εαυτό σας και όλους τους συναδέλφους σας στη διάθεση της δικαιοσύνης, παρουσιάζεστε σαν ο αυτόκλητος ρυθμιστής και δικαστής που θα επαναφέρει την ισορροπία και την κοινωνική ευρυθμία, τιμωρώντας τους απείθαρχους πολίτες τους οποίους εκθρέψατε και πάνω τους στηριχθήκατε για να χτίσετε την καριέρα σας. Κύριε Πάγκαλε και κάθε κύριε Πάγκαλε.

Από nventris @ Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011 11:02 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Και κάπως έτσι η χώρα μας βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, να λοιδορείται και να εξευτελίζεται δημοσίως, να εκβιάζεται να πάρει σκληρά μέτρα, να βιάζεται στα διεθνή φόρα και συσκέψεις.
Δε θα μιλήσω για τις ευθύνες του επίσημου κράτους και των πολιτών, που τα τελευταία 30 χρόνια σε αγαστή συνεργασία σπάρασσαν τους κρατικούς προϋπολογισμούς με όχημα την ανευθυνότητα, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαφθορά και την ατιμωρησία, μέσα από ένα πλέγμα συνενοχής και αλληλο-ανοχής. Αυτά είναι γνωστά σε όλους, τα έχουν γράψει κι άλλοι, έχουν συζητηθεί σε παρέες, σε συγκεντρώσεις σε πλατείες, σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ κυβερνήσεων και αντιπολιτεύσεων, μεταξύ φιλελευθέρων και κρατιστών.
Δε θα προτείνω λύσεις μαγικές εξόδου από την κρίση, γιατί δεν τις έχω, ούτε μαζικές συγκεντρώσεις, ούτε απεργίες, ούτε αντίθετα επιτάχυνση των διαρθρωτικών μέτρων για περιορισμό του ελλείμματος και ταχεία επιστροφή στην ανάπτυξη. Ο καθένας ανάλογα με την παιδεία και την ιδεολογία του κάτι θα έχει να προτείνει, κάτι θα έχει να καταμαρτυρήσει.
Αυτό που μπορώ εγώ απ' την πλευρά μου να υπενθυμίσω είναι ότι αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, κάποιοι συμπολίτες μας βιώνουν ένα Δράμα. Ίσως το μεγαλύτερο της ζωής τους. Είναι η πλήρης ανατροπή του κόσμου όπως τον γνώριζαν, είναι η βίαιη απόρριψή τους σε ένα εντελώς άγνωστο περιβάλλον για εκείνους, είναι η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι πια είναι ανίκανοι να συντηρήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Ναι το ξέρω, κάποιοι μπορεί να πουν "καλά να πάθουν", γιατί συντηρούσαν αυτό το κρατικοδίαιτο μοντέλο, γιατί ανέχτηκαν το φαύλο σύστημα των γνωριμιών και του "βύσματος" για να βολευτούν οι ίδιοι και να επιβαρύνουν τη χώρα μας με παραπάνω χρέη. Όμως αν αυτό σημαίνει ότι τώρα απλά πρέπει να πεταχτούν στον Καιάδα, σαν τα εξιλαστήρια θύματα μιας κοινωνίας που εκδικείται, τότε πια δεν έχω παρά να καταθέσω τη λύπη μου όχι για εκείνους, αλλά για τους παντός είδους τιμητές και δημίους τους. Και να τους διαβεβαιώσω ότι όταν επιλέγουν τη βία και την περιθωριοποίηση σαν μέσο κάθαρσης και απαλλαγής από οτιδήποτε νοσηρό, τότε προετοιμάζουν πολύ απλά τους εαυτούς τους να γίνουν τα επόμενα θύματα.
"Μα τι εννοείς" θα μου πει κάποιος "να βγούμε όλοι στους δρόμους δίπλα στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ για να μη χάσουν τα προνόμιά τους, να απαιτήσουμε να μη γίνει καμία απόλυση, να αντιδράσουμε στα φοροεισπρακτικά μέτρα και να συνταχθούμε με το ΠΑΜΕ;"

Όχι όχι βέβαια, οι μέθοδοι αυτοί πια είναι και ξεπερασμένες και αναποτελεσματικές και είμαι σίγουρος ότι κανείς δε θα συμφωνούσε και με το περιεχόμενο των παραπάνω αιτημάτων.
Αυτό που έχω να προτείνω είναι να ξαναγίνουμε "Κοινωνία Πολιτών". Να αφήσουμε πίσω μας το εξ ίσου ξεπερασμένο "Άθροισμα ατομικών συμφερόντων" και να δείξουμε έμπρακτα δείγματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Στις κοινωνίες των πολιτών δεν περισσεύει κανείς και δεν αξίζει να χαθεί και να ισοπεδωθεί κανείς για χάρη μιας νέας ιδέας, μιας νέας κουλτούρας, ενός νέου δόγματος, που πέφτει με λύσσα να εξαφανίσει ό,τι θυμίζει τις παλιές νοοτροπίες και ήθη, να επιδοθεί σε ένα καινούριο κυνήγι μαγισσών και να δαιμονοποιήσει τα σύμβολα των ξεπερασμένων συνηθειών.

Πολλοί άνθρωποι είναι ήδη στο δρόμο. Πολλοί ακόμη θα βρεθούν στο δρόμο. Και δε εννοώ μεγαλοσυνδικαλιστές και στελέχη του  συντεχνιακού συρφετού. Μιλάω για ανθρώπους του μόχθου, του   κατώτατου μισθού, ακόμη και εκείνους με τα λίγα ευρώ παραπάνω στους μισθούς τους που τώρα τους θεωρούμε προνομιούχους. Η επίσημη πολιτεία όπως πάντα θα νίψει τας χείρας της. Αφού τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις έκαναν τη δουλειά τους και τους χρησιμοποίησαν (ναι. Έστω και με τη δική τους συναίνεση και συνενοχή) τώρα θα τους πετάξουν στον κάδο ανακύκλωσης με ταχύτατες διαδικασίες. Θα βρεθούν κοντά και δίπλα στους συμπολίτες μας απολυμένους του ιδιωτικού τομέα και τότε όλοι μαζί θα διαπιστώσουν ότι τίποτα δεν τους χωρίζει, παρά πολλά είναι εκείνα που τους ενώνουν.
Ας μη μείνουμε αδρανείς και αδιάφοροι όσοι ακόμη αντέχουμε. Ας οργανώσουμε δράσεις που θα κάνουν τη δυστυχία τους λιγότερο δυσβάσταχτη. Μπορούμε σε συνεργασία με τους δήμους να οργανώσουμε και να ιδρύσουμε κοινωνικά super market όπου ο καθένας από το υστέρημά του θα προσφέρει έστω και μία σακούλα την εβδομάδα ή το μήνα με τα βασικά είδη διατροφής. Μπορούμε να απευθυνθούμε στις εταιρίες τροφίμων και να ρωτήσουμε αν μπορούν να συμβάλλουν με κάποιο τρόπο. Ίσως και η Εκκλησία θα ήταν δυνατό να συνεισφέρει έστω και το ελάχιστο. Εάν είμαστε αλληλέγγυοι, υπάρχουν λύσεις. Μπορούμε σε συνεννόηση με τις γειτονιές μας να κάνουμε ακόμη και εράνους για οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη. Ναι, σε κανέναν μας δεν περισσεύουν τα χρήματα. Όμως αν ψάξουμε, όλοι μας μπορούμε να βρούμε έστω και το ελάχιστο συμβολικά να προσφέρουμε. Αυτό το ελάχιστο μπορεί να είναι πάρα πού σημαντικό για κάποιους. Ας αφήσουμε πίσω την εσωστρέφεια, την αδράνεια και τις επιθυμίες μας που μας έχουν πνίξει.
Ας ξαναγίνουμε Κοινωνία Πολιτών. Όχι Υπηκόων

Από nventris @ Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011 3:54 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: οικονομικη κριση , κράτος , κοινωνία , Πολιτική

Σε απάντηση στο προηγούμενο άρθρο μου Υστερική Γυναίκα - Ευνουχισμένος Άνδρας , μια καλή φίλη και ψυχολόγος μου επεσήμανε ότι βλέπω το θέμα μόνο απ' την αντρική ματιά. Κατόπιν παράκλισής μου λοιπόν, είχε την ευγενή καλωσύνη και την ευχαριστώ πολύ γι' αυτό, να συντάξει ένα άρθρο που θα προσεγγίζει το ίδιο θέμα από την καθαρά γυναικεία σκοπιά.

O Φρόιντ μας λέει ότι τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας αρχίζει το οιδιπόδειο στο πλαίσιο του οποίου το αγόρι συγκεντρώνει της σεξουαλικές του επιθυμίες στο πρόσωπο της μητέρας. Η πρώτη συνεπώς ερωτική θέση που κάνει το παιδί είναι αιμομικτικής φύσεως. Για το αγόρι δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε πως η μητέρα είναι το πρώτο ερωτικό αντικείμενο ...

Για το κορίτσι όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Έχει σαν πρώτο πρόσωπο και αυτό στην ζωή του την μητέρα. Για το κορίτσι το οιδιπόδειο κρύβει ένα πρόβλημα παρα πάνω απο του αγοριού.. Το κορίτσι στα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν έχει πρόσβαση στο πρόσωπο του άλλου φύλου που είναι ο πατέρας. Ετσι δεν γνωρίζει την διασταύρωση των φύλων.. Είναι κενός ο αέρας που αναπνέει το κορίτσι, γι' αυτό και αργότερα συχνά θα παρουσιάσει φοβίες με το κενό. Π.Χ (συχνά οι γυναίκες λενε ,..αισθάνομαι ένα κενό μέσα μου..) Στις γυναίκες παρουσιάζονται συχνά συμπτώματα που έχουν να κάνουν με το κενό και το πλήρες. Ετσι στα πρώτα στάδια της ζωής του , το κορίτσι δεν εμπλέκεται σε οιδιπόδεια σχέση.

Αντίθετα με το αγόρι που αρχίζει το οιδιπόδειο μόλις γεννηθεί. Όταν γεννιέται ένα κορίτσι ο πατέρας απουσιάζει απο την κούνια. Πρώτα γιατι δεν ξέρει πως να φροντίσει ένα μωρό και δεύτερον γιατί εμείς οι γυναίκες δεν τον αφήνουμε. Οι περισσότερες γυναίκες πιστέυουν ότι είναι αναντικατάστατες σαν μητέρες. Τον κρατάει λοιπόν μακριά απο το παιδί..Που να συναντήσει το μικρό κοριτσάκι τον πατέρα; Πάνω στο τραπέζι που το αλλάζει η μητέρα ή αργότερα στο νηπιαγωγείο που γυναικοκρατείται; Το κορίτσι έχει δυσκολία να επιλέξει σεκουαλικό αντικείμενο γιατι αρχικά δεν έχει άλλο άτομο κοντά της. Δημιουργεί βαθειά μέσα της τον φόβο της απουσίας. Το ένα φύλο-αρσενικό- έχει επαρκές σεξουαλικό αντικείμενο για να κάνει τη διαστάυρωση του φύλου (τη μητέρα). Το άλλο πρόσωπο-θηλυκό- δεν έχει επαρκές σεξουαλικό αντικείμενο να κάνει τη διαστάυρωση του φύλου του.,γιατί το πρόσωπο που είναι δίπλα του και το μεγαλώνει είναι του ιδιου φύλου. Δεν χωράει επομένως αμφιβολία πως ένα συναίσθημα ανικανοποίητο γεννιέται και ριζώνει στη ψυχή της γυναίκας. Αυτη η διαφορά που σχηματίζεται απο τη κούνια θα εξελιχθεί σε μια ασυμφωνία ανάμεσα στους ενήλικες των δυο φύλων.

Το οιδιπόδειο λοιοπόν είναι αυτό που διαμορφώνει με διαφορετικό τρόπο τη προσωπικότητα του αγοριού και του κοριτσιού.Το κορίτσι θα βρεί αργότερα ένα άλλο τρόπο να πάρει την αποδοχή του φύλου της, αφου τα πρώτα χρόνια τησ ζωή ς του , δεν είναι επιθυμητή απο κανένα του αντίθετου φύλου. Έως να φτάσει όμως εκείνη η ώρα θα αγωνιά, θα νιωθει ανικανοποίητη, θα νιώθει κενό, και μια μεγάλη ανασφάλεια για την αποδοχή της σαν κορίτσι. Αυτά τα συναισθήματα θα επηρεάσουν την προσωπικότητά της και θα τα κουβαλάει σαν χαρακτηριστικά της σε όλη της τη ζωή. Η παιδική της σεξουαλοκότητα μένει ανικανοποίητη και αυτό θα την γεμίσει με σεξουαλικό άγχος. Πάντα θα έχει τον φόβο μέσα της για το πόσο αρέσει και για το αν θα γίνει αποδεκτή απο το περιβάλλον της. Ως κοριτσάκι δεν αναγνώρισαν το φύλο της, δεν είχε αποδοχή της παιδικής της σεξουαλικότητας, έτσι αρχίζει να πιστέυει ότι κάτι έχει πάνω της που δεν αρέσει . Τότε αρχίζει να γεννιέται μια άλλη τάση, η τάση της αλλαγής. ...Να αλλάξω τα μαλλιά μου τα πόδια μου, το στήθος μου, τη μύτη μου, για να αρέσω, γιατί έτσι είμαι ένα "τιποτα".... ...Χωρίς το επιδοκιμαστικό βλέμμα ενός άντρα δεν είμαι τίποτα... Όλη σχεδόν η βιομηχανία στηρίζεται πάνω σε αυτούς τους φόβους της γυναίκας. Ρούχα, καλλυντικά, κομμωτήρια, ινστιτούτα γυμναστικής και καλλονής, πλαστική χειρουργική, μόδα, παπούτσια τσάντες, αρώματα κ.λ.π.  Ο συλλογισμός του Ντεκάρτ "σκέφτομαι αρα υπάρχω" στην περίπτωση της γυναίκας μπορεί να γίνει "αρέσω αρα υπάρχω". Δημιουργεί αμφιβολίες για την ταυτότητά της που αναγκάζεται να λύνει σαν ενήλικη πια γυναίκα μέσα στις σχέσεις της κάτω απο ένα ανδρικό επανορθωτικό βλέμμα. Μέσα απο κάθε σχέση περιμένει να πάρει τις αποδείξεις που σαν μικρό κορίτσι δεν μπόρεσε να πάρει έγκαιρα.

Σκεφτείτε λοιπόν πως αισθάνονται και τα δυο φύλα άντρας --γυναίκα, μέσα σε μια σχέση, όταν αυτή ζητάει συνεχώς αποδείξεις για να ικανοποιήσει την ανασφαλειά της και εκείνος νιώθει φόβο μήπως τον εγκλωβίσουν ξανά , όπως παλιά η μητέρα με τη ασφυκτική της αγάπη στο οιδιπόδειο. Δύσκολο πράγμα η σχέση αν δεν σε έχει βοηθήσει η μητέρα να λύσεις σωστά το οιδιπόδειό σου... Εκείνη σε όλη την ζωή, θα ζητάει "αποδοχή"... και εκείνος θα φωνάζει συνεχώς "μη με καταπιέζεις". Και οι "δυο" αναφερονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται, για τις σχέσεις που είχαν στο πατρικό τους σπίτι.

Από nventris @ Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010 9:35 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: γυναικα , κοινωνία

Αν ψάχνουμε στην Παράδοση για ηθική και αξίες, είναι σα να περιμένουμε απ την παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση της γιαγιάς να εμπέμψει ψηφιακά σήμα High Definition. Στην παράδοση δε θα βρούμε παρά ενα λαογραφικό απολίθωμα  που μόνο για το μουσείο κάνει. Κάθε εποχή αναζητά τις δικές της αξίες επαναπροσδιορισμένες και επαναδιατυπωμένες και επαναβαπτισμένες στην κολυμπήθρα των σημερινών αναγκών ατομικών και συλλογικών. Η αναζήτηση της Ηθικής δεν είναι κάτι απλό. Θέλει Αρετή, θέλει Δράση, θέλει Αλήθεια, θέλει πάνω απ' όλα ξεβόλεμα.

Και τέλος ΕΥΘΥΝΗ

Οι πνευματικοί μας ταγοί βαριούνται να την ανακαλύψουν και αν την ανακαλύψουν φοβούνται να την διαδώσουν. Γιατί πρώτα θα πρέπει να συγκρουστούν με τα "εγώ" τους, πρώτα θα πρέπει να αναγνωρίσουν τα σφάλματά τους και όπως είπαμε να ξεβολευτούν απ' τις βολικές τους φυλακές. Αμέσως μετά θα πρέπει να καταγέλλουν αδιάκοπα και δημόσια τη σήψη, τη διαφθορά, το βόλεμα, τη διασπάθηση του δημόσιου χρήματος, τη διαπλοκή συμφερόντων. Αλλά πού να τα καταγγείλουν όλα αυτά; Στις εφημερίδες μήπως και στα ΜΜΕ που εργάζονται;

Αστείο πράγμα

  Η Ηθική θέλει Πολεμιστές. Θέλει Μαχητές. Όχι φοβισμένα και προσκολλημένα στις ανέσεις τους ανθρωπάκια .Θέλει Guts.  

Θέλει Ανθρώπους αποφασισμένους για τα έσχατα. Ένα τέτοιο παράδειγμα μας δίνει ο Σωκράτης που μέχρι το τέλος της ζωής του αναζητούσε μέσω της Διαλεκτικής τον καταλληλότερο και τον πιο Ηθικό τρόπο για να πεθάνει. 

Αλλά ...να το λάθος. Ψάχνουμε πάλι στο παρελθόν. Πάλι στο χθες. Πάλι στην αναθεματισμένη Παράδοση που μας  έχει καταντήσει  αδρανή μηρυκαστικά;

Όχι. Δε  χρειάζεται να κάνουμε copy paste τα διδάγματα του μεγάλου φιλοσόφου. Ούτε του αγαπημένου μαθητή του Πλάτωνα που μίσησε την Αθηναϊκή Δημοκρατία για το μεγάλο της ατόπημα. Εκείνο που παρατηρούμε και που καταγράφουμε είναι η στάση του, όχι τα συμπεράσματά του. Είναι η μέθοδος,  όχι το «Ηθικόν Δίδαγμα».  Είναι η Αρετή και η Ανδρεία του και ο ηρωισμός του απέναντι στο θάνατο.

Εξ' άλλου και ο ίδιος  ο Σωκράτης απεχθανόταν τις αντιγραφές. Εκείνο που θα μας έλεγε αν μπορούσε θα ήταν:

"Ξεχάστε τα όλα, Μη με ακούτε, Μην αντιγράφετε και μη φορτώνετε τα μυαλά των παιδιών με ξερές και βαρετές λογοκοπίες που δεν εκφράζουν την εποχή σας και τις ανάγκες σας. Όμως ψάξτε. Τολμήστε, Δράστε, κάντε σφάλματα, πέστε κάτω, ξανασηκωθείτε, συγχωρέστε, διορθώστε και επιτέλους,  Βιώστε. Την άνευ όρων αγάπη για τον άνθρωπο. Είναι η μοναδική προϋπόθεση  για να βρείτε.  Το αντέχετε";

Η Ηθική δεν είναι ένα Δόγμα γραμμένο σε βιβλία που το αποστηθίσαμε και καθαρίσαμε και μετά δεν έχουμε παρά να το παπαγαλίσουμε. Είναι ένας  ζωντανός, Τραγικός διάλογος ανάμεσα στο Χρόνο και τον Άνθρωπο. Είναι μια αέναη αναγωγή στο Θεό. Είναι ένα ορμητικό ποτάμι σε διαρκή κίνηση.
Επειδή όμως εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε το χρόνο ή τη διάθεση για κάτι τόσο δύσκολο και αληθινό, προτιμάμε την ηθική fast food, προμαγειρεμένη και έτοιμη για κατανάλωση, έτσι «αβάδιστα» και  «αβασάνιστα» και άκοπα σα να είναι καμιά κατά παραγγελία Πόρνη.

Αυτή φυσικά η «ηθική» δεν εκφράζει τις εκλεπτυσμένες ανάγκες του σήμερα, οπότε όλα πάνε από κει που ήρθαν. Κρίση αξιών, κρίση θεσμών που στο οικονομικό πεδίο αντανακλάται ως χρηματοοικονομική κρίση.

 Μακάρι το πρόβλημά μας να ήταν μόνο τα χρέη, Μακάρι..

Από nventris @ Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010 6:51 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αντιδογματισμός , ηθικη , φιλοσοφία , κοινωνία

Η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η σκληρή διαπίστωση ότι τίποτα δε χαρίζεται και όλα είναι δύσκολο να βρεθούν εκείνες οι ηθικές και αισθητικές αρχές που προσιδιάζουν στο δικό μας "Είναι" και στο δικό μας προορισμό, εξαναγκάζουν τον άνθρωπο να τρυπώσει στο σύνολο. Το "Εγώ" μας απ' την άλλη, αυτός ο μεγάλος μας εχθρός που μας έχει γεμίσει με ψευδείς ανάγκες, απαιτεί να τρέχουμε όλη μέρα για να τις ικανοποιήσουμε. Όσο τις ικανοποιούμε τόσο περισσότερο εκείνο διψάει και μας εξαναγκάζει σε καινούριες αναζητήσεις ικανοποίησης.

Πλέον δεν παρατηρούμε τους γύρω μας. Παρατηρούμε μόνο το αδηφάγο Εγώ μας και μετατρεπόμαστε σε πιστούς υπηρέτες των προσταγών και των απαιτήσεών του. Μέσα μας έχει αναπτυχθεί ένα φίλτρο που ονομάζεται συμφέρον και αυτό είναι η μοναδική πια πυξίδα των πεποιθήσεων και των (αντι)δράσεών μας. Όλο πλέον το matrix (ο αισθητός κόσμος που και αυτός είναι μια ψευδαίσθηση) ερμηνεύεται μέσα από τη ιδιοκατασκεύαστη εγωιστική μας νέα ψευδαίσθηση. Η πλάνη είναι στο τετράγωνο. Το φοβισμένο, κουρασμένο και ανασφαλές Εγώ που χώνεται στην ομάδα αναζητά εκεί θεραπεία, επιβεβαίωση, αγάπη, ταυτότητα, στοιχεία που ήδη ο άνθρωπος έχει αρνηθεί στον Εαυτό του και που προσδοκά να του τα χαρίσουν οι άλλοι.

Η πρώτη ομάδα ονομάζεται οικογένεια. Ας ρωτήσουμε τους φίλους και συγγενείς γιατί δημιουργούν οικογένεις. Οι περισσότεροι θα απαντήσουν "Για να έχω κάποιον στα γεράματα". "Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου".  "Τα παιδιά είναι η συνέχειά μου".  "για να αφήσω σε κάποιον την περιουσία μου".

Τα "Εγώ" κρατούν γερά τα ηνία του ανθρώπου και τον καθοδηγούν να "εξάγει" την ανασφάλειά του και να τη φορτώσει σε άλλους ανθρώπους. Από εκεί απορρέουν όλες οι εκφράσεις όπως "δικός μου άνθρωπος", απαιτήσεις για αποκλειστικότητα, σκηνές ζηλοτυπίας, καυγάδες για ανοησίες τύπου "γιατί δε με υπερασπίστηκες μπροστά στους συγγενείς σου" κ.τ.λ.

Το "Εγώ" πλέον δεν αρκείται  στις δικές μας καλές υπηρεσίες. Απαιτεί και από το σύντροφό μας να μετατραπεί σε δούλο του με παντός είδους βαμπιρισμούς. Θεωρεί τον σύζυγο ιδιοκτησία και μάλιστα στη φαρέτρα του οπλισμού του έχει και ποικίλες κοινωνικο-θρσκευτικές αντιλήψεις του matrix να στηρίξει την παράλογη απαίτησή του. Οικονομική αφαίμαξη του συζύγου, συναισθηματικοί εκβιασμοί, παράλογες απαιτήσεις, αγωνία και υπερπροσπάθεια να απομονωθεί ο σύντροφος από τον κύκλο των συγγενών και παλιών του φίλων ώστε να βρίσκεται μόνο στη δική μας σφαίρα επιρροής, είναι μερικά από τα μέσα που χρησιμοποιεί το αχόρταγο Εγώ.

Έτσι προκύπτει το μοντέλο "Αυταρχικός άνδρας - Ανίσχυρη Γυναίκα" και η πιο μοντέρνα αντεστραμμένη εκδοχή του "Υστερική γυναίκα - Ευνουχισμένος Άνδρας".  Έτσι επίσης προκύπτει και η αιώνια διαμάχη μεταξύ πεθεράς και νύφης, μια και οι δύο θεωρούν τον γιο - άνδρα κτήμα τους και διεκδικούν την προσοχή του, το χρόνο του, το ενδιαφέρον του. Στημένοι καυγάδες, υποτιθέμενες προσβολές, αλληλοϋπονόμευση ή και μονομερής καχυποψία μεταξύ των δύο γυναικών, αρκούν για να μεταβάλουν τον από πολλά έτη ευνουχισμένο άνδρα σε συσκευή.

Η οικογένεια ως εξωτερική εικόνα απ' την άλλη, μας ταυτοποιεί με το σύνολο, μας καθιστά αποδεκτούς και άρα ακίνδυνους στην πλατιά μάζα, μας δίνει την αίσθηση της ηθικοποίησης του βίου μας και την προστασία ημών και της οικογένειάς μας από ανώτερες δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο πώς ηχεί στα αυτιά μας ο τίτλος "οικογειάρχης" ως διαπιστευτήριο υγιούς και ηθικού μέλους του κοινωνικού ιστού. Τα μηνύματα όμως του matrix έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την εσωτερική μας έρημο. Ο αδρανής άνδρας αισθάνεται αντικείμενο χρήσης  και η υστερική γυναίκα, ακόμη πιο ανασφαλής και ακάλυπτη.

Το Εγώ τότε διευρύνεται σε ένα "Εμείς" που απαρτίζει όμως μόνο τα μέλη της οικογένειας. Η διεύρυνση φυσικά και η αποστασιοποίηση απ' το Εγώ είναι μια διαδικασία επίπονη και θεϊκή αλλά σε αυτή την περίπτωση που μας απασχολεί δε μιλάμε ακριβώς για διεύρυνση αλλά για πολλαπλασιασμό του Εγώ. Επειδή το πιο ισχυρό μέλος απ' τους δύο συντρόφους έχοντας βαμπιρίσει αρκετά τον άλλον τον έχει μετατρέψει πια στην αρσενική ή θηλυκή εκδοχή του. Ο πιο αδύναμος είναι πια possesed, κατειλημμένος από το Εγώ του άλλου.  Το συμφέρον εγγράφεται πια ως οικογενειακό. Αποδεκτό, ηθικό, δικαιο και επιθυμητό είναι μόνο αυτό που θεωρούμε ότι εξυπηρετεί την οικογένειά μας, έστω και αν κατάφορα αδικεί τους γύρω.

Όταν έρθουν τα παιδια εκεί πια πάμε αλλού. Αλλά αυτό ας το αναπτύξουμε σε ένα άλλο άρθρο γιατί εκεί το έγκλημα είναι πολλαπλό και καθημερινό.

Από nventris @ Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010 5:30 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: φιλοσοφία , οικογένεια , κοινωνία

Τι είναι ένα τραπέζι; Είναι ένα τρισδιάστατο ξύλινο ας πούμε αντικείμενο με 4 πόδια με ένα ορισμένο παραλληλόγραμμο σχήμα, ένα συγκεκριμένο σκούρο χρώμα που καταλαμβάνει ένα μέρος του ευδιάκριτου χώρου, έχει μια λεία υφή και μια αισθητή σκληρότητα; ΟΧΙ  Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Όλα τα παραπάνω είναι μόνο οι ιδιότητές του, οι οποίες δεν είναι μοναδικές, τις συναντάμε και αλλού και γίνονται αντιληπτές με τις αισθήσεις μας.
Ένα τέτοιο τραπέζι είναι για την ακρίβεια οτιδήποτε άλλο απομείνει αν αφαιρέσουμε όλα τα παραπάνω. Είναι το υπόλοιπο εξαιρουμένης της εμπειρίας μας. Είναι λοιπόν το "πράγμα καθ' εαυτό" και όχι το "καθ' υμάς" (Εμ. Καντ)
Ας πάμε τώρα στον Άνθρωπο".

Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας "Ποιος είμαι;"  

Από nventris @ Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010 4:49 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: φιλοσοφία

• Τι πραγματικά συνέβη στην Ελλάδα;
• Πώς μεθοδεύεται η υποτέλεια ολόκληρων εθνών από τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς οργανισμούς;
• Ποιοι κερδίζουν και τί επιδιώκουν πέρα απ το κέρδος;

• Υπάρχει προοπτική και εναλλακτική πρόταση;

• Είναι δυνατό ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο;
• Τί είναι το Venus Project;

                                http://rapidshare.com/files/389042837/Zeitgeist.Addendum.part1.rar

                                http://rapidshare.com/files/389048803/Zeitgeist.Addendum.part2.rar

                                http://rapidshare.com/files/389075769/Zeitgeist.Addendum.part3.rar

                                http://rapidshare.com/files/389089400/Zeitgeist.Addendum.part4.rar

                                http://rapidshare.com/files/389094620/Zeitgeist.Addendum.part5.rar

                                http://rapidshare.com/files/389101232/Zeitgeist.Addendum.part6.rar

                                http://rapidshare.com/files/389106652/Zeitgeist.Addendum.part7.rar

Αφού το παρακολουθήσετε επισκεφθείτε το http://www.thezeitgeistmovement.gr/ και δείτε την ημερομηνία που οι εμπνευστές του θα βρίσκονται στην Αθήνα σε ανοικτή εκδήλωση.

Από nventris @ Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010 7:46 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: οικονομικη κριση , zeitgeist , αντιδογματισμός , κοινωνία , Πολιτική

Επιτέλους!!

Η ευθυκρισία βρήκε το θρόνο της σε αυτή τη χώρα. και ήρθε και εγκαθιδρύθηκε με το στανιό και πια δεν ξεκατσικώνεται (μαζί με το Δ.Ν.Τ.).  Το σοφό ρακούν με μια δήλωση σοκ (μετά τα live γιαουρτάκια που έφαγε) φωτίστηκε και σαν άλλος Illuminatus - Δημογέρων κατέδειξε την κοινωνική ομάδα που ευθύνεται για το σημερινό χάλι της χώρας. Μάλιστα κύριοι. Για την οικονομική μας κατάντια, για τη ευρω-διεθνή μας καραξεφτίλα δεν ευθύνονται οι παραλείψεις και οι λαμογιές των πολιτικών.

Ούτε η εγκληματική αλληλοδιαπλοκή συμφερόντων που έπλεξε το πέπλο της ανοχής και της ένοχης σιωπής των εκάστοτε "υπευθύνων".

Δε φταίει η λαϊκίστικη πρακτική των χιλιάδων διορισμών για τις ψήφους που γονάτισε το δημόσιο, ούτε οι μίζες που εξετίνασαν τα δημόσια έργα στο 3πλάσιο ή 5πλάσιο της κανονικής τους τιμής.

Ούτε τα στραβά μάτια στη φοροδιαφυγή. Ούτε η στελέχωση νευραλγικών θέσεων με όλα τα κρατικοδίαιτα κηφηναριά με τους παχυλούς μισθούς.

Ούτε η διαφθορά σε όλους τους τομείς από τον υπουργό μέχρι τον κλητήρα που για να ανοίξει κάποιος μια επιχείρηση έπρεπε να λαδώσει ακόμη και την καθαρίστρια του υπουργείου. Έτσι η χώρα μας κατέστη ανταγωνιστική στο διεθνές περιβάλλον.

Όχι όχι. Όλα αυτά ήταν ψευδαισθήσεις. Ο πρόσφατα προπηλακισθείς πολιτικός αντί να απολογείται και να κρύβεται από ντροπή, μια και κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου από το 80 και μετά, το βρήκε πιο εύκολο να  ηθι-ΚΩΛΟ-γεί, ή αλλιώς να κάνει την πάπια βρίσκοντας έναν εύκολο στόχο. Και καλά τώρα ότι θρηνεί για τη "νέα γενιά" που κινδυνεύει από τους gay της οποίας γενιάς το μέλλον ο ίδιος και το κόμμα του και οι επιλογές τους κατέστησαν Λαμπρό.

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή. Προσπαθεί ο κακομοίρης να γίνει και πάλι συμπαθής αναμασώντας σαν την κατσίκα τα κοινωνικά στερεότυπα από το ντουλάπι της μικροαστικής κοινοτοπίας που εύκολα μπορεί κανείς να ακούσει σε συζητήσεις σε ταβέρνες, ή τριτοκλασάτες συνοικιακές καφετέριες. Ταυτίζεται έτσι με τον ημιμαθή και ταλαιπωρημένο λαουτζίκο προσπαθώντας να διοχετεύσει την οργή του στη συγκεκριμένη κοινωνική μειονότητα (ως άλλος Νέρων). 

Είναι ένα από τα γνωστά, παλιά επικοινωνιακά κολπάκια. 

Μιλάμε δηλαδή για τέτοιο πανικό. Και πού είσαι ακόμα Απόστολε...

Από nventris @ Κυριακή, 9 Μαΐου 2010 2:50 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: δικαιοσυνη , tv , κοινωνία , Πολιτική

Η είδηση είναι τόσο τραγική όσο και σοκαριστική.

Ένα αθώο 15χρονο παιδία από το Αφγανιστάν διαμελίζεται από βόμβα την ώρα που ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι τρομοκράτες ποιοι τους υποθάλπουν και ποιοι τους προστατεύουν;

Αντίπαλοι του συντεταγμένου κράτους, πολλές φορές απολαμβάνουν την ανοχή της ελληνικής κοινωνίας που είτε φύσει είτε θέσει χαίρεται να βλέπει να γελοιοποιείται η τάξη, η πειθαρχία και οι εκπρόσωποί της.

Η μιντιακή ιδεολογική σούπα  σερβιρισμένη πάντα με γερές δόσεις συμπάθειας προς τον αντιεξουσιασμό τόσο, όσο και απαξίωσης της Αστυνομίας και του έργου της, έστρωνε το δρόμο σε κάθε λογής "επαναστάτες" χαϊδεύοντας και κλείνοντας το μάτι σε κάθε έναν απ' αυτούς που τύγχανε σύλληψης, στήνοντας ένα δακρύβρεχτο ριάλιτυ με συγγενείς και δικηγόρους και προεξοφλώντας το αποτέλεσμα της δικαιοσύνης.

Φυσικά πολύτιμος συμπαραστάτης σε αυτή την πρακτική, ορισμένα απ' τα αριστερά κοινοβουλευτικά εννίοτε κόμματα που συνηθίζουν σα χόμπυ να αλιεύουν ψήφους από τον προαναφερθέντα χώρο παρέχοντας την τόσο πολυσυζητημένη πολιτκή ομπρέλα.

Προετοιμάζεται έτσι η θεσμοθέτηση της ατιμωρησίας, της κοινωνικής ανοχής και η εδραίωση της ψευδαίσθησης που νονιμοποιεί στη μέση πλαδαρή συνείδηση του βολεμένου νεοέλληνα τη δράση των αόρατων τιμωρών που αυτόκλητοι αποδίδουν μόνοι τους δικαιοσύνη λες και ο κοινωνικός ιστός χωράει στις σελίδες ενός cartoon φαντασίας. 

Η τρομοκρατία δεν έχει ούτε ιδεολογία ούτε καμιά δικαιολογία. Είναι απλά τυφλή Βία. Είναι κοινότατο έγκλημα.

Βέβαια μοιράζει αφειδώς τα "ιδεολογικά" της μανιφέστα με συλλογισμούς τόσο απλοϊκούς και παραλογικούς όσο ώστε η ακραία συντηρητική ελληνική κοινωνία να βαυκαλίζεται και να αυτοεξαπατάται ψελίζοντας ηλίθια και ισοπεδωτικά συνθήματα όπως "Βια στη Βία της εξουσίας" και άλλα τέτοια γραφικά και εμετικά, δίνοντας έτσι ένα άλλοθι για το υποτιθέμενο "προοδευτικό" της προσωπείο.

Δεν είναι τυχαίο ότι εφημερίδες και δημοσιογράφοι κατά καιρούς έδιναν το βήμα σε τρομοκράτες να ξεδιπλώσουν τις ιδέες τους, ανάγοντάς τους σε λαϊκούς ήρωες, αποσιωπώντας ότι οι ίδιοι πέρα από τα τα ειδεχθή εγκλήματα που διέπραξαν, χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία τους για να ληστέψουν και μερικές τράπεζες με το αζημίωτο βέβαια.

Νομίζω ότι ως κοινωνία και ως Έθνος αλλά και ως χώρα χρειαζόμαστε ένα format και μια εγκατάσταση ενός νέου λειτουργικού. Αυτό που αυτή τη στιγμή φοράμε είναι των δεκαετιών '70-'80 το πολύ και είναι πια τόσο ξεπερασμένο όσο και αναποτελεσματικό. Πριν όμως χρειάζεται ένα restart στους εκγεφάλους και τις συνειδήσεις μας. Τις δικές μας Ατομικές συνειδήσεις.

Από όλα όμως αυτά ξέρετε τι με εξοργίζει περισσότερο; Το ότι αναγκάζομαι να συμφωνήσω με το Μπουμπούκο.

ΑΙΣΧΟΣ!!!

Από nventris @ Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010 10:53 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: τρομοκρατία , tv , κοινωνία , Πολιτική

Και δεν είναι ψέμα. Ας το παραδεχτούμε. Είμαστε ένα ευνουχισμένο έθνος. Νιώθουμε κουρασμένοι απ' την οικονομική ή επαπειλούμενη ανεργία, την οικονομική  δυσπραγία,  την εργασιακή ανασφάλεια, τη σεξουαλική αφασία (που εξαντλείται σε εξαντλητικές συζητήσεις για το dvd της Τζούλιας στα επαγγελματικά πηγαδάκια ή στα τηλε παράθυρα) και this is it.

Η αξιοπρέπειά μας υπάρχει πια μόνο στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας με αποτέλεσμα να τη μονοπωλούν και να τη διαχειρίζονται  μόνο γραφικές και θλιβερές τηλε περσόνες σαν τον Πρέκα και τον εθνικό τηλε νομάρχη ή τον Άνθιμο σε ρόλο υπερ υπουργού να έχει υπό άμβωνος άποψη επί παντός επιστητού δημοσίου ζητήματος.

Εκτοξεύει μάλιστα μύδρους εναντίον των "εχθρών" (μεταναστών) του έθνους και ο ίδιος όπως και η επίσημη εκκλησία σκίζει τα ράσα της για την Ελλάδα και την πολιτισμική υποτιθέμενη ταυτότητά μας η οποία εντελώς τυχαία είναι σε πλήρη σύμπνοια με τα οικονομικά συμφέροντά της. Αντίθετα, η φορολόγησή της....δεν είναι.

Παροπλισμένοι και αδρανείς παρατηρούμε την Τουρκία να αλωνίζει το Αιγαίο, περιοριζόμενοι σε χλιαρές αντιδράσεις με γραφειοκρατικό χαρακτήρα.

Δεν είναι ψέμα. είμαστε ένα έθνος πεθαμένο. Χωρίς όραμα. Χωρίς αλληλεγγύη. Χωρίς Ηθική. και φυσικά δεν εννοώ την (π)ηθική των μεσημεριανατζούδων που "κοκκινίζουν" μπροστά στα ηθικά ολισθήματα της Τζούλιας.

Ανίκανοι να διαχειριστούμε την εθνική μας οικονομία που είναι ο θεσμός που εξασφαλίζει την εθνική μας κυριαρχία (έχει δικιο ο Γιωργάκης),  έχουμε παραχωρήσει την τακτοποίηση των δημοσιονομικών μας στο μικτό κλιμάκιο ΕΕ και ΔΝΤ (ευτυχώς θα πω εγώ γιατί ποιος εμπιστεύεται τους έλληνες;). Έχουμε εμπιστευτεί την απόδοση δικαιοσύνης στην TV. Την εξωτερική μας πολιτική στους ευφάνταστους παππάδες. Το κράτος πρόνοιας στα Reality.

Σε όλες τις εκφάνσεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου μας λοιπόν μόνο παραχωρούμε αρμοδιότητες παραδεχόμενοι de facto πια την πλήρη παρακμή των θεσμών. Την οριστική αποδόμηση του συντεταγμένου Κράτους που τόσο αγαπάμε να μισούμε και που καταφέραμε να το εξευτελίσουμε διεθνώς.

Πέσαμε με λύσσα πάνω σε κάθε έννοια τάξης και πειθαρχίας, διαλύσαμε και γελοιοποιήσαμε τους νόμους μας είτε φοροδιαφεύγοντας είτε ανοικτά σπαταλώντας το δημόσιο χρήμα για να καταλήξουμε τελικά οριστικά  θεσμικά και πολιτικά υποτελείς.

Στον Επιτάφιο του θουκυδίδη ο Περικλής με υπερηφάνεια δηλώνει πως οι Αθηναίοι σέβονται και προστατεύουν τους Νόμους που είναι εγγύηση της ελευθερίας και της Αυτονομίας της Πόλης.

Εμείς οι σύγχρονοι καμαρώνουμε όταν με μικρο ή μεγαλο λαμογιές εξαπατήσουμε το δημόσιο.

Ανίκανοι, Απρόθυμοι, Αδιάφοροι, Ανεύθυνοι, Απείθαρχοι και  Πειθήνιοι, Ευνουχισμένοι Έλληνες.

Από nventris @ Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010 7:31 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ελληνισμος , κράτος , κοινωνία , Πολιτική

Έκπληκτοι τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε τα δραματικά γεγονότα που αφορούν τη χώρα μας, να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας μέσα απ' τις οθόνες των τηλεοράσεών μας.

Η πιο πιστή μας συσκευή, που μέχρι πρότινος μας κολάκευε και μας χάιδευε τα αφτιά, μας αποκοίμιζε και μας μετέφερε σε μια ψευδαισθητική γυάλινη πραγματικότητα, ξαφνικά, σα να άλλαξε σύμπαν, και μας αποκαλύπτει σιγά σιγά την τραγική αισθητή πραγματικότητα, τόσο απροκάλυπτα προβαλλόμενη, όσο και οδυνηρά βιωματική.

Δεν έχω την πρόθεση να αναφερθώ στις αιτίες που συνθέτουν τη νεοελληνική κακοδαιμονία των τελευταίων δεκαετιών μια και το 'χω κάνει ήδη σε παλιότερες δημοσιεύσεις, απλά θα περιοριστώ να κράξω μερικές εκφάνσεις της κοινωνικής μας νεοπλουτίστικης άνοιας.

Απείθαρχο κράτος, ανεύθυνοι ιθύνοντες που επί χρόνια προτιμούσαν να μεταφέρουν τα δυσάρεστα στο απώτερο μέλλον και προσπαθούσαν να διατηρήσουν με λύσσα την κατασκευασμένη μη πραγματικότητα της δήθεν υλικής  υπερχρεωμένης  ευδαιμονίας αναλογιζόμενοι το πολιτικό κόστος απ τη μια.

Από την άλλη «πολίτες» που είχαν χάσει τον προσανατολισμό και τις αξίες τους, βουτηγμένοι μέσα στην αυταπάτη μιας χυδαίας και άνευ όρων κατανάλωσης σαν τη Λυδία λίθο της νεοελληνικής καταξίωσης

Ένα βλαχο Χολιγουντιανό life style με υπέρλαμπρες και εξαναγκασμένα faux ξανθιές ανορεκτικές Barbie bitches (αντίγραφα των τηλεοπτικών) να ποζάρουν με αστραφτερά γοβάκια στο φακό ανάμεσα σε securiτάδες και γυαλιστερές Porsche Cayenne, σύμβολα όλα μιας κίβδηλης υλικής ευημερίας των Β.Π. (η απόλυτη νεοελληνική ψευδοευτυχία του φαίνεσθαι), που κάτι θύμιζαν από το όμορφο τηλε παραμύθι των Μενεγάκη - Λάτσιου.

Και ξαφνικά μια μέρα τα υπερχρεωμένα μας όνειρα άρχισαν να καταρρέουν.

Οι πιστωτικές κοκκίνισαν απ τη ντροπή τους, τα Cayenne αποσύρονται στις μάντρες, τα σπίτια έβγαιναν στο σφυρί, το ίδιο και τα σκάφη που σαπίζουν στις μαρίνες περιμένοντας τον επόμενο αγοραστή. Η ωραία Ελένη βουτήχτηκε στη δυστυχία μέσα σε μια τηλεοπτική κατάθλιψη, ο Ανδρέας μη έχοντας άλλα reality να μας πουλήσει παίζει στις οθόνες το δικό του και χάνει τα πάντα. Η Τζούλια, το κακομαθημένο wannabe  πλουσιοκόριτσο των Β.Π. με μια essence Paris Hilton αποδεικνύεται πορνοσταρ. Η οικονομία μας καταρρέει.

Μια κοινωνία ξοφλημένη, χωρίς όμως καμιά ελπίδα τα χρέη της να ξοφλήσει.

Μία «μη κοινωνία», ένα «μη σύνολο» παρά ένα άθροισμα από εξατομικευμένα συμφέροντα αλληλοσυγκρουόμενα, διαπλεκόμενα και πολλές φορές  αλληλοκαλυμμένα πίσω από μια αναγκαστική ισορροπία του τρόμου. Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί, C4I, δομημένα ομόλογα, Siemens, Βατοπέδι  εξέπεμπαν το μήνυμα του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού, χωρίς όρους, χωρίς κανόνες, χωρίς ηθική, καθαγιάζοντας κάθε δυνατό μέσο.

Από κάτω στην επόμενη βαθμίδα, ένα αποσαρθρωμένο διεφθαρμένο και γραφειοκρατικό (παρα) κράτος σε απόλυτη συμφωνία με την πρώτη βαθμίδα της εξουσίας, κάλυπτε επί χρόνια τους σάπιους λειτουργούς του, μοιράζοντας συγχωροχάρτια και καθιερώνοντας τη «μη πρακτική» της ατιμωρισίας.

Στο τελευταίο σκαλί  ο αγχωμένος, ανοργασμικός, ευνουχισμένος από τα χρέη και την υστερική του ανασφαλή σύζυγο  νεοέλληνας, κληθείς να αποδείξει το χαμένο του ανδρισμό, και που στο κοινωνικό πεδίο προβάλλεται ως οικονομική ταχεία άνοδος καταφεύγει σε μικρο ή μεγαλο απάτες, φοροδιαφυγές, λαδώματα και πάσης λογής τέτοια εγκληματικά μπιχλιμπίδια υπονομεύοντας και αυτός με τη σειρά του -και στο βαθμό που του αναλογεί-  την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια της πατρίδας μας. Μας ενοχλούν οι Γερμανοί με τα εξώφυλλα και τις παραινέσεις να πουλήσουμε την Ακρόπολη, ενώ την ίδια στιγμή εμείς οι ίδιοι επί χρόνια αποδεικνύουμε ότι όλα αυτά τα σύμβολα πια δε μας εκφράζουν και δε μας αξίζουν

Το άκρον άωτον της Υποκρισίας:  Οι τηλεοπτικές όλες την πέφτουν στη Τζούλια.

Και κανείς δεν καταλαβαίνει ότι το κορίτσι απλά υλοποιεί και ενσαρκώνει το νεοελληνικόν made in USA όναρ.  Μόνο που το κάνει χωρίς προσχήματα, χωρίς εξωραϊσμό, απροκάλυπτα και κυνικά μας το πετάει στα μούτρα λέγοντάς μας «Αυτοί είμαστε». Μια κοινωνία από πόρνους και πόρνες. Μας το είχε πει και νωρίτερα ούτως ή άλλως. Αφιερωμένο σε όλους και όλες για να μην ξεχνάμε τους εθνικούς μας στόχους.

Έλα Τζούλια ...

Από nventris @ Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010 1:35 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: οικονομικη κριση , τζούλια αλεξανδράτου , tv , κοινωνία , Πολιτική

Μεγαλώσαμε με τη μουσική σου. Χορέψαμε. Ερωτευτήκαμε. Απογοητευτήκαμε και κάναμε όνειρα με backround τον ήχο σου. Rest in Peace.

Από nventris @ Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009 8:09 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μουσικη

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2008 ΣΥΝΤΑΓΜΑ

...έχουμε έρθει από νωρίς στο κέντρο. Άλλο ένα συλλαλητήριο, δε θυμάμαι από ποιους και γιατί. Είμαι ζωσμένος σαν αστακός και κουβαλάω έναν εξοπλισμό πολύ βαρύ που στο μεγαλύτερο μέρος του είναι άχρηστος.  Η μέρα είναι ζεστή παρ' ό,τι είναι χειμώνας. Κάτι περαστικοί μας περιεργάζονται. Κάποιοι βρίζουν και φεύγουν.

Γυρίζω αλλού το βλέμμα

Μιλάμε με τους συναδέλφους περί ανέμων και υδάτων. Η ώρα περνάει με πολλά τσιγάρα και έναν ξενέρωτο καφέ από το φαστφουντάδικο της γωνίας. Σιγά σιγά οι διαδηλωτές αρχίζουν να μαζεύονται. Μας κοιτούν με βλέμμα εχθρικό και απειλητικό.

Στρέφω αλλού το κεφάλι μου.

Φοράω το κράνος και κουμπώνω με προσοχή το λουράκι κάτω απ το σαγόνι. Η ζέστη είναι αφόρητη. Είμαστε ήδη πολύ ώρα όρθιοι και τα πόδια μου αρχίζουν να πονάνε. Βάζω κάτω την ασπίδα και ακουμπώ πάνω της...

...Ακούγεται η φωνή του επί κεφαλής που φωνάζει να συνταχτούμε. Η διαταγή είναι σαφής. Καμιά επιθετική ενέργεια, ψυχραιμία και μόνο αν οι διαδηλωτές προσπαθήσουν να διαπεράσουν τον κλοιό, να απωθηθούν με ήπια μέσα (...ένα κάρο μαλακίες. Έλα εσύ ρε μαλάκα να απωθήσεις 5000 εξαγριωμένο πλήθος με ήπια μέσα).

Τα πράγματα γύρω αρχίζουν να γίνονται πολύ σκούρα. Η ένταση ανεβαίνει και το κλίμα γίνεται πολύ ηλεκτρισμένο. Οι διαδηλωτές είναι απέναντί μας σε απόσταση αναπνοής και φωνάζουν συνθήματα. Ένας βρίζει τη μάνα μου και με φτύνει.

Στρέφω το βλέμμα μου ψηλά και αττενίζω το κενό.

Προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμος. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Βλέπω απέναντι στην πρώτη γραμμή μια κοπέλα να κλαίει και να φωνάζει. Δεν ακούω τι λέει. Στρέφεται σε μένα και με λυγμούς μου μιλάει. Σαν κάτι να με ρωτάει με απόγνωση. Για το Μπους και την αμερικάνικη πολιτική. (...τι μου λες κοπέλα μου; λες και γω διαμορφώνω την πολιτική της Αμερικής ή λες και συμφωνώ με το Μπους και άλλη δουλειά και άλλη όρεξη δεν είχα σήμερα το πρωί παρά να έρθω και να σου πετάω δακρυγόνα για να υπερασπιστώ τον Αμερικάνο)

Χαμηλώνω τα μάτια. Νιώθω ενοχές. Αλλά γιατί;

Το κλίμα για λίγο φαίνεται να ηρεμεί και η ένταση κάπως να εκτονώνεται. Τα πανώ ακουμπούν στο έδαφος και οι απέναντι δείχνουν πιο χαλαροί. Μερικοί ανάβουν τσιγάρο. Άλλοι μας φωτογραφίζουν σαν αξιοθέατα.

Δε μπορώ να χαλαρώσω, δεν πρέπει να χαλαρώσω. Πεινάω και διψάω. Ιδρώνω απ' τη ζέστη και το μάτι μου πιάνει ένα πανώ που κάτι γράφει για τη γενιά των 700 Ευρώ. ("Εγώ ανήκω στη γενιά των 860 Ευρώ"). Σκέπτομαι τη δόση του δανείου που έρχεται μεθαύριο. Πάλι θα μείνω στον άσσο...

Ο τύπος που πριν με έβριζε μου κάνει τώρα μια χυδαία χειρονομία.

Κοιτάζω αλλού.

...Οι διαδηλωτές ανασυντάσσονται. Το κλίμα βαραίνει και πάλι. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Αισθάνομαι τις φλέβες μου να βουίζουν, τα μηνίγγια μου να χτυπάνε. Πλησιάζουν απειλητικά προς το μέρος μας. Ένας κατεβάζει ένα καδρόνι στο κράνος ενός συναδέλφου. Εκείνος οπισθοχωρεί. Ακούγεται η φωνή του αξιωματικού που ουρλιάζει να μη σπάσει ο κλοιός. Πυκνώνουμε τη γραμμή άμυνας και πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο. Όσοι έρχονται κατά πάνω μας απωθούνται με τις ασπίδες. Το μόνο που θέλω είναι να βρεθώ στο σπίτι μου και να πιω ένα ποτήρι νερό. Τα καδρόνια πληθαίνουν. Φοράμε τις μάσκες και κάνουμε χρήση δακρυγόνων. Οι διαδηλωτές οπισθοχωρούν. Μερικοί φορούν μαντήλια. Μας βρίζουν και μας προπηλακίζουν. Ο επικεφαλής μας βρίζει επίσης και φωνάζει για τον κλοιό.

Αρχίζει η μάχη.

εμφανίζονται οι κρανοφόροι - κουκουλοφόροι. Οι πρώτες μολότωφ αστοχούν και τις αποφεύγουμε με επιτυχία.

Μερικοί από μας τους καταδιώκουν. Γίνεται χαμός. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο. Καπνοί και φωτιές παντού. Κόλαση.  Δε βλέπω καθαρά. Πιάνω δυο τρεις να μου πετάνε πέτρες και να έρχονται κατά πάνω μου. Αμύνομαι με την ασπίδα και υποχωρώ στη γραμμή με τους συναδέλφους.

Βλέπω τον δίπλα μου να έχει φάει μια μολότωφ στο δεξί του πόδι. Λαμπαδιάζει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Σπεύδω να βοηθήσω. Τον ρίχνω στο έδαφος και προσπαθώ να σβύσω τη φωτιά με ό,τι μέσο έχω πρόχειρο. Τρώω μια κοτρώνα στον αριστερό ώμο.  Ο πόνος είναι αφόρητος. Το βλέπω το κωλόπαιδο και το παίρνω στο κατόπι. Τον στριμώχνω σε μια γωνιά και τον αρχίζω στις γρήγορες. Είμαι εξοργισμένος. Είμαι εκτός εαυτού. Ποιόν βρίζεις, ποιον φτύνεις ποιον χτυπάς ρε μαλάκα; με ήξερες και από χθες; θα σου γ....σω ό,τι έχεις ρε παλιοπ....ρά.

(Αν αυτή τη στιγμή με τραβάνε με κανα κινητό, σκέπτομαι, την έβαψα. Θα γίνω πρώτη είδηση στα κανάλια. Θα δείχνουν το πλάνο ξανά και ξανά. οι αριστεροί θα με χαρακτηρίζουν χουντικό και φασίστα. Οι συνάδελφοί μου συνδικαλιστές θα διαχωρίζουν τη θέση τους μπροστά στην κάμερα και θα με χαρακτηρίζουν "μεμονωμένο περιστατικό". Η φυσική και πολιτική ηγεσία θα διατάξει ΕΔΕ για να βρεθώ, να δικαστώ και να παραπεμφθώ με το ερώτημα της απόλυσης. Ο κουκουλοφόρος που μέχρι τώρα με έφτυνε, με έβριζε, μου πετούσε πέτρες και μολότωφ, θα βγάλει την κουκούλα. Θα αποκτήσει πρόσωπο, όνομα, μάνα πατέρα, συγγενείς, θα γίνει ήρωας. Και γω θα είμαι ο κακός μπάτσος. Ο φασίστας. Το γουρούνι. Ίσως έχουν δίκιο ότι καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος. "Φύγε ρε μαλάκα", λέω στον εαυτό μου, "φύγε και άστο το μαλακισμένο".

Αποφασίζω να γυρίσω πίσω το συντομώτερο.Αισθάνομαι ευάλωτος και ανασφαλής. Μένω με τους συναδέλφους μου. Γύρω μου η Αθήνα καίγεται. Όλα καίγονται. όλοι καίγονται.

Σκύβω το κεφάλι και κοιτάζω το έδαφος.

Σκέπτομαι και αναρρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω για να προστατέψω τις περιουσίες που καταπίνουν οι φλόγες γύρω μου. Τίποτα. Δε μπορώ τίποτα. Είμαι ανίσχυρος. Είμαστε ανίσχυροι. Οι εντολές έρχοναι ξανά και διατάζουν να παραμείνουμε στις θέσεις μας για να μην προκαλέσουμε τα εξαγριωμένα πλήθη. Δε με νοιάζει πια...

...Αργά το βράδυ είμαι στο σπίτι μου κατάκοπος και με τον πόνο στον ώμο μου να με έχει διαλύσει. Δεν έχω κουράγιο. Αλλάζω κανάλια νευρικά με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Όλοι κατηγορούν την αστυνομία για ολιγωρία και ανικανότητα. Η καμμένη  Αθήνα σβύνει τα φώτα της. Σβύνω και γω τα δικά μου. Προσπαθώ να κοιμηθώ. Στο κεφάλι μου γυρνάνε ήχοι, κραυγές ύβρεις, χτυπήματα, εκρήξεις,  λάμψεις και φωτιές και η μυρωδιά του καμμένου.

Και στη μέση εγώ και το οτιδήποτε....

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Από nventris @ Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009 7:47 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αστυνομία , κοινωνία

Ο μάγος  της επικοινωνίας, ο γκουρού των ΜΜΕ δε σταματά να αυτοσαρκάζεται, να αυτοαναιρείται, να ανατρέπει την εικόνα του, να βγάζει τη γλώσσα στους δήθεν δημοσιογράφους, να εκπλήσσει τους πάντες. Ακομπλεξάριστος, άνετος, ρομαντικός, αντιφατικός, χαβαλές. Ευφυής με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, ετοιμόλογος, οξυδερκής ο "εθνικός ατακαδόρος" δεν ακολουθεί την κακομοιριά της φυλής. Έντονα κοσμοπολίτης, επικριτικός αλλά και δίκαιος με βαθιά αυτογνωσία και τσαμπουκά (με την καλή έννοια). Ανελέητος απέναντι στη χυδαιότητα την υποκρισία, τη σοβαροφάνεια, την αστική αισθητική και το "δήθεν".

Όμως και βαθιά ανθρώπινος, ευγενής, τρυφερός και ευαίσθητος, παραμένει ειλικρινής, δημιουργικός και φυσικά πρωτοπόρος της επικοινωνίας και αμείλικτα ειρωνικός απέναντι στην αηδία που λέγεται ελληνικό lifestyle αποτελώντας πια οργανικό κομμάτι του. Δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι ενώ κολυμπάει σε μια θάλασσα φτήνιας και κακογουστιάς, ο ίδιος αναδύεται ατσαλάκωτος και πεντακάθαρος, σχεδόν ανέγγιχτος από όλον τον οχετό.

Ο Ηλίας ως γνήσιος εκκεντρικός φερει τη σφραγίδα ενός αληθινού αντιδογματικού και αυτό το blog δε θα μπορούσε να μην αποτίσει τον ελάχιστο φόρο τιμής.

Με λίγα λόγια... ΘΕΑ!!!

Από nventris @ Σάββατο, 25 Απριλίου 2009 11:01 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αισθητική , ψινακης , tv , κοινωνία

Ένα αναμενόμενο γεγονός την περασμένη εβδομάδα έφερε αναστάτωση στην εκπαιδευτική, και όχι μόνο, κοινότητα και γέμισε τα δελτία με παράθυρα και τις εκπομπές με ειδικούς αναλυτές.

Ο οργισμένος έφηβος εισβάλει στο σχολείο του οπλισμένος με προφανή σκοπό να σκοτώσει όσους συμμαθητές του προλάβει πριν αυτοκτονήσει

Μια ψύχραιμη ανάλυση, χωρίς την κραυγαλέα και κραυγάζουσα υπερβολή των καναλιών νομίζω είναι απαραίτητη.

Ας μη μείνουμε στην εύκολη ερμηνεία ότι το "φρούτο" ήρθε από το εξωτερικό να μολύνει τις πάναγνες ψυχές των ελλήνων νεαρών. Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι οι αιτίες παράγουν το αποτέλεσμα το οποίο ούτως ή άλλως θα εκδηλωνόταν με παραβατική ή εγκληματική συμπεριφορά.

Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα στα σχολεία είναι πλέον πολύ άγρια. Καθημερινά ως εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουμε εξοργισμένα παιδιά, που με ύφος στην καλύτερη περίπτωση ανάγωγο ή αυδάδες, αντιδρούν στην πειθαρχία, στην όποια τάξη που η διαδικασία της μάθησης επιβάλει και πολλές φορές δε διστάζουν να γρονθοκοπήσουν συμμαθητές τους για ασήμαντες αφορμές. Αυτά τα βλέπουμε και καλούμαστε να τα διαχειριστούμε καθημερινά.

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα εδώ και πολλά χρόνια παρουσιάζει μια ζοφερή εικόνα. Επιβραβεύει τη στείρα απομνημόνευση γνώσεων και πληροφοριών που οι μαθητές θεωρούν άχρηστες και παρωχημένες, ευνουχίζοντας κάθε δημιουργική πρωτοβουλία, εξοβελίζοντας τη βιωματική μάθηση και τους εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας από την τάξη, αποστραγγίζοντας από τις ψυχές των παιδιών τη φαντασία και τον ενθουσιασμό. Η διδασκαλία έτσι γίνεται μια ανιαρή λογοκοπία του δασκάλου, μια μελαγχολική και βαρετή διαδικασία, από την οποία διέξοδο μπορεί να προσφέρει μόνο η χαζομάρα, ο χαβαλές,  ο χουλιγκανισμός, οι καταστροφές.

Τι είναι όμως αυτό που εξοργίζει τα παιδιά μας;

Είναι η καθημερινή πίεση των μαθημάτων και των φροντιστηρίων που απαιτούν όλο και μεγαλύτερες επιδόσεις όλο και περισσότερη προσπάθεια;

Είναι οι απαιτήσεις των γονέων για βαθμούς και επιτυχίες σε ανώτατες σχολές;

Είναι παράλληλα η απουσία επικοινωνίας και διαλόγου μέσα στο σπίτι που καθιστά αυτά τα παιδιά ακόμα πιο ανασφαλή;

Είναι η απειλή μιας μελλοντικής ανεργίας που δε μπορεί να εξασφαλίσει τίποτε άλλο από τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίησή τους;

Είναι η διεθνής οικονομική συγκυρία που ακυρώνει στην πράξη κάθε αμυδρή έστω ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον;

Είναι ο προφανής ρατσισμός των εφήβων νεοελλήνων που έχουν την τάση να ομαδοποιούνται και να στιγματίζουν οτιδήποτε διάφορο της κυρίαρχης ομάδας (αντικατοπτρίζοντας φυσικά την τάση της ελληνικής κοινωνίας);

Ίσως όλα αυτά μαζί. Πάντως εγώ θα επιμείνω ότι όσο πιο εγκαταλελειμένο είναι το παιδί, τόσο περισσότερο παρουσιάζει τάση προς τη βία. Και όταν λέω "εγκαταλελειμένο" εννοώ και εκείνο το παιδί του οποίου η οικογένεια πληρώνει μια περιουσία κάθε μήνα στα φροντιστήρια, ενδιαφέρεται για την πρόοδό του και την αποκατάστασή του, προβάλλει τα δικά της ανεκπλήρωτα όνειρα πάνω του, απαιτεί υψηλές βαθμολογίες, αλλά αδιαφορεί για την ψυχική του ισορροπία.

Τα έχω ξαναπεί και ξαναγράψει.

Η αθωότητα δεν τελείωσε σήμερα. Εδώ και πολλές δεκαετίες έχει εγκαταλείψει τη μικρή πτωχή μας χώρα.

Από nventris @ Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009 8:48 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: βία , εγκλημα , κοινωνία

Το παρακάτω άρθρο με το οποίο (και εγώ δυστυχώς) συμφωνώ,μου έστειλε ένας φίλος.

Η οικονομική κρίση των ημερών μας για την οποία η αριστερά επιμένει ότι ευθύνεται το μεγάλο κεφάλαιο και η "ολιγαρχία", πλήττει και τη χώρα μας και απειλεί τον εύθραυστο και υπερχρεωμένο εικονικό ευδαιμονισμό των νεοελλήνων που δεν απορρέει από αύξηση της παραγωγικότητας αλλά της αργομισθίας.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε λίγοι που τα λέμε. Γιατί πονάνε. Και γιατί όταν τα λέμε μας βρίζουν. Είναι δύσκολο και οδυνηρό για τους άλλους να τους ξυπνάς απ' το matrix που τόσα χρόνια η αριστερά με συνθήματα και γαλυφιές καλλιεργούσε σαν ένα πλέγμα ψευδαισθήσεων σε έναν ανώριμο "λαό" που νομίζει ότι μόνο δικαιώματα έχει και ότι μόνο οι άλλοι του χρωστάνε.

Το άρθρο είναι του Ανδρέα Ανδριανόπουλου.

Διαβάστε το, σκεφτείτε το και μετά με την ησυχία σας με βρίζετε...

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Τα πάντα σχεδόν φορτώνονται σήμερα στη διεθνή οικονομική κρίση. Το πρόβλημα όμως της χώρας μας είναι εσωτερικό, δομικό. Δεν είναι εισαγόμενο από το εξωτερικό. Δεν είμαστε βιομηχανική χώρα με μεγάλες εξαγωγές που θα μπορούσαν να υποστούν ζημιές από την κάμψη της διεθνούς κατανάλωσης. Και συνακόλουθα να κλείσουν, αφήνοντας άνεργους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. 

Στην Ελλάδα το πρόβλημα προέρχεται από τις απηρχαιωμένες δομές της οικονομίας μας. Που η διεθνής κρίση απλά έφερε στην επιφάνεια. Γιατί δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν. Για χρόνια -από το 1981 ουσιαστικά- η χώρα ζει με δανεικά. Οι κυβερνήσεις κάνουν παροχές, δίνουν επιδοτήσεις, συντηρούν πεθαμένες ουσιαστικά βιομηχανίες και εταιρείες και μεγαλώνουν τον δημόσιο τομέα με δανεικά. Καλύπτουν τα ελλείμματα δανειζόμενοι από το εξωτερικό. Κι ο λαός αδιαφορεί μία και περνάει καλά. Θυμώνει μόνο όταν κάποιος προσπαθήσει να βάλει τάξη. Να του χαλάσει δηλαδή την βόλεψη. Να επιχειρήσει κάποιον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της κοινωνίας. Όπως όταν το 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκάλυψε τις κρυφές εγγυήσεις που είχε δώσει το δημόσιο για τα δάνεια δημόσιων οργανισμών και άλλων φορέων. Και τις ενσωμάτωσε έντιμα στον προϋπολογισμό. Κι έκτοτε κατηγορείται πως... αύξησε το έλλειμμα!! Επειδή έφερε στο φως τις ταχυδακτυλουργίες! Κι ας ήταν η μοναδική φορά μετά το 1981 που η χώρα παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα.

Όλα όμως μπορούσαν μέχρι τώρα να καλύπτονται. Τώρα το πάρτι τελείωσε. Γιατί δεν είναι πλέον εύκολος ο δανεισμός. Για να βρούμε λεφτά σήμερα χρειάζεται να βγάλουμε ομόλογα με spread μεγαλύτερο κατά 7 περίπου μονάδες από το αντίστοιχο της Γερμανίας. Και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα να αγοράσει τα δάνεια αυτά από τους φοβισμένους δανειστές μας. Μια άρνηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας θα μας οδηγούσε αμέσως στην χρεοκοπία. Γιατί κανείς δεν δανείζει μία χώρα -ανεξάρτητα από το spread- που χρωστάει γενικά γύρω στα 800 δισ. ευρώ. Διότι απλά δεν θέλει να χάσει τα λεφτά του. Χάρις λοιπόν στην Ευρώπη ακόμη αναπνέουμε. Γι΄ αυτό και οι Βρυξέλλες έχουν κάθε δικαίωμα να μας βάζουν όρους, να μας τοποθετούν σε επιτήρηση και να εμφανίζονται σαν δάσκαλοι στο σχολείο. Καιρός είναι να το καταλάβουμε. Και να αρχίσουμε την δουλειά. Σοβαρά όμως και δίχως κουτοπονηριές. Οι σημερινές μας οικονομικές δομές θα μας στείλουν στην κόλαση. Να δούμε την αλήθεια, να κατανοήσουμε όλοι το πρόβλημα και να αλλάξουμε νοοτροπία. Είναι ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας.

Καλό όμως είναι να σταματήσουν και κάποια άλλα παραμύθια. Όπως λ.χ. πως δεν θα πρέπει να πληρώσει ο λαός τα σπασμένα. Μια και δεν φταίει σε τίποτα για τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Όπως για τίποτε δεν φταίνε και οι εργαζόμενοι για την κρίση που ξέσπασε στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού -δηλ. στις ΗΠΑ. Είναι όμως αληθινοί οι ισχυρισμοί αυτοί; Ποιος έπαιρνε με βάση ειδικά ψηφισμένους νόμους στις ΗΠΑ στεγαστικά δάνεια δίχως την ύπαρξη εγγυήσεων; Μήπως οι μεγαλοτραπεζίτες και οι βαθύπλουτοι βιομήχανοι; Γιατί το αμερικανικό κράτος είχε ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον τραπεζών που είχαν «τολμήσει» να δανείσουν εύπορους λευκούς αντί για πτωχούς -και δίχως εγγυήσεις βέβαια- μαύρους; Όταν ξέσπασε η φούσκα των ακινήτων ποιοι ήσαν εκείνοι που δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν τα δάνεια βουλιάζοντας έτσι τις τράπεζες και τα χρηματο-οικονομικά προϊόντα στην ανυποληψία; Οι βαθύπλουτοι κεφαλαιοκράτες ή οι δανειολήπτες με την ανύπαρκτη οικονομική επιφάνεια;

Kαθ' όσον αφορά την χώρα μας προσπαθώ, με δυσκολία είναι η αλήθεια, να καταλάβω ποιος ακριβώς κοροϊδεύει ποιόν.  Το εξωτερικό χρέος της χώρας έχει προέλθει από τον αλόγιστο δανεισμό. Που πραγματοποιήθηκε για να καλύψει δημόσιες δαπάνες που δεν μπορούσε να καλύψει ο προϋπολογισμός. Λεφτά δηλ. που ξοδεύτηκαν χωρίς να υπάρχουν. Που ακριβώς δαπανήθηκαν οι πόροι αυτοί; Μήπως με τα δανεικά αυτά αγόρασαν καράβια οι εφοπλιστές ή οικοδόμησαν εργοστάσια οι μεγαλοβιομήχανοι?Η αλήθεια είναι πως με τα δανεικά αυτά το κράτος έκανε τον καλό στις λαϊκές τάξεις για να αντλήσει  εύνοια και ψήφους. Με τα λεφτά αυτά διορίσθηκαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, αχρείαστοι στην ουσία, υπάλληλοι στο δημόσιο. Με τέτοια χρήματα αυξήθηκαν θεαματικά συντάξεις και μισθοί στις αρχές της δεκαετίας του '80 κι επιδοτήθηκαν αγροτικά προϊόντα -καμιά φορά έξω από τις προδιαγραφές και την παρακολούθηση των κοινοτικών υπηρεσιών. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκαν περιουσίες μέσω κρατικών εργολαβιών και δημοσίων προμηθειών. Αντιπροσωπεύοντας ξένα προϊόντα οι πελάτες του δημοσίου πλούτιζαν υπερτιμολογώντας. Και πολλές φορές πουλώντας πράγματα άχρηστα ή και ελαττωματικά. Έτσι, κρατήθηκαν και στη ζωή άχρηστες δημόσιες ή και ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μοιράζοντας λεφτά στους απασχολούμενους, σ΄αυτές που όμως ποτέ τους δεν είχαν κερδίσει. Η Ολυμπιακή λ.χ. στοίχιζε ένα δισ. ευρώ την τριετία. Κι άλλα τόσα περίπου ο ΟΣΕ. Λεφτά που το κράτος δεν είχε. Λεφτά που το κράτος δανειζόταν. 

Πως βρέθηκαν ξαφνικά τόσοι πλούσιοι ή έστω εύποροι Έλληνες -με ωραία σπίτια, μεγάλα αυτοκίνητα, εκδρομές Χριστούγεννα και Πάσχα, να πλημμυρίζουν τα ακριβά εστιατόρια, τα σύγχρονα υπερκαταστήματα, τις πολυτελείς καφετέριες και τις εντυπωσιακές ντίσκο; Δίχως όμως η χώρα να παράγει ουσιαστικά τίποτε; Ανέβηκε το βιοτικό μας επίπεδο ενώ πέφταμε συνέχεια, θεαματικά μάλιστα, στην παραγωγικότητα, στις εξαγωγές, στην εκμεταλλεύσιμη οικονομικά έρευνα, στην εισαγωγή καινοτομιών, στην παραγωγή και σε τόσα άλλα.  Το κράτος φτώχαινε ενώ οι πολίτες γινόντουσαν πλουσιότεροι!! Γιατί συνέβαινε αυτό; Μα, επειδή δανειζόμασταν. Αν λοιπόν οφείλουμε τώρα όλοι να ανασκουμπωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τα τεράστια προβλήματα, αυτοί προς όφελος των οποίων βουλιάξαμε στα δανεικά δεν πρέπει να συνεισφέρουν;

Τι νόημα λοιπόν έχει το επιχείρημα πως ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν έχουν ευθύνη; Για ποιους δανειζόταν τόσες δεκαετίες το ελληνικό δημόσιο; Πως βρέθηκαν βιοπαλαιστές αγρότες στη Λάρισα με ομόλογα της Lehman Brothers στα χέρια; Είναι ώρα πλέον να μιλήσουμε με την γλώσσα της αλήθειας. Όσο δυσάρεστα κι αν ακούγονται αυτά που οφείλουν να λεχθούν. Η κυβέρνηση της ΝΔ λ.χ., την οποία η Αριστερά καταγγέλλει σαν νεοφιλελεύθερη, δημιούργησε στα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία 695 καινούργιους δημόσιους φορείς, ινστιτούτα, εταιρίες, δ/νσεις, επιτροπές κλπ. Οφείλει η ηγεσία των κομμάτων της Αριστεράς να εξηγήσει τι σόι νεοφιλελευθερισμός είναι τούτος που διογκώνει το κράτος, αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες και πληθωρίζει τον αριθμό όσων απασχολούνται στο δημόσιο.Όλες αυτές οι επιλογές όμως προφανέστατα έχουν την ευλογία της αριστεράς. Η οποία ούτε στιγμή δεν παύει να υπεραμύνεται των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα. Ανεξάρτητα της προσφοράς τους και της χρησιμότητας του φορέα στον οποίο απασχολούνται.

Όλοι αυτοί λοιπόν, που βολεύτηκαν στο δημόσιο κι απολαμβάνουν της ειδικής του εργασιακής προστασίας δεν έχουν ευθύνη για τα δημοσιονομικά μας χάλια; Αφού προσεληφθήκαν από ένα κράτος ουσιαστικά χρεοκοπημένο. Που είναι υποχρεωμένο να δανείζεται για να τους συντηρεί. Δεν είναι λοιπόν δίκαιο όλοι να συνεισφέρουν στην προσπάθεια μείωσης του χρέους;  Και ιδιαίτερα που συνέβαλαν για να αυξηθεί;

Από nventris @ Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009 11:44 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: οικονομικη κριση , κοινωνία , Πολιτική

Όπως λοιπόν λέγαμε ο πλανήτης μας βρίσκεται σε οικονομική και  οικολογική κρίση. Τα μηνύματα από παντού είναι δυσοίωνα και άκρως απογοητευτικά. Ποιος θα μπορούσε στις μέρες μας να αποτελέσει ένα σύμβολο ελπίδας, έτσι ώστε οι πολίτες αυτού του ταλαιπωρημένου κόσμου να αττενίσουν το μέλλον με αισθήματα αισιοδοξίας; 

Ποιος άλλος εκτός απ' τους νέους;

Πράγματι αυτά τα παιδιά με περισσό θάρρος διατρανώνουν την πεποίθηση και την πίστη ότι... δε χαθήκαν όλα και ότι μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε.

Σηκώθηκαν λοιπόν απ' τους καναπέδες νέοι όλων των χωρών, όλων των εθνοτήτων και των φυλών και συνέρευσαν σε χώρους ελεύθερης έκφρασης, σωστά αγωνιστικά μετερίζια,  που ευγενικά προσφέρει ένα δημοφιλές αναψυκτικό και εκεί με παρρησία και αποφασιστικότητα καταγγέλουν, ανατρέπουν, προτείνουν χωρίς μισόλογα και υπονοούμενα, υποσχόμενοι έναν κόσμο, ένα αύριο χωρίς υποκρισία, χωρίς ανισότητες, οικονομικά σκάνδαλα, αδιαφορία,θερμίδες, αδικίες, πολέμους και χωρίς τον εφιάλτη της ανεργίας.

Εύστοχοι, επικριτικοί, διεκδικητικοί, με ποικιλία εκφραστικών μέσων και τρόπων και περιστοιχισμένοι από κάμερες, στέλνουν στον πλανήτη το δικά τους μηνύματα που απαντούν αποτελεσματικά στις μεγάλες προκλήσεις των καιρών μας.

Πες στην κολλητή σου ότι τη βλέπεις "διαφορετικά"

Κάλεσέ τον στο σπίτι σου να του δείξεις τη συλλογή σου με τα γραμματόσημα

Πες το σε όλους ότι θα κάνεις πολύ ώρα να ετοιμαστείς το Σάββατο

είναι μερικά μόνο από τα συνθήματα που σηματοδοτούν τον αγώνα της νέας ελπιδοφόρας μας γενιάς που ασυμβίβαστη με τις παλιές παρωχημένες αξίες, δίνει ριζικές και οριστικές λύσεις στα αδιέξοδα των σημερινών κοινωνιών.

Εμείς οι πρεσβύτεροι που με συγκίνηση και καμάρι παρακολουθούμε τη νέα γενιά των αγωνιστών δεν έχουμε παρά να προτείνουμε ένα μήνυμα ακόμα, ακόμα ένα οχυρό που πρεπει να κατακτηθεί.

πάμε λοιπόν παιδιά

"ΧΩΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ"

Αν θες να πεις σε όλο τον κόσμο ότι είσαι ηλίθιος,

Αν θες να πεις σε όλο τον κόσμο ότι είσαι ηλίθιος και ντρέπεσαι να το ομολογήσεις,

Ήρθε η ώρα να το πεις κι άλλο να μην κρατηθείς,

Φώναξέ το δυνατά, πες το σε όλο τον κόσμο, περισσότερο θα σε εκτιμήσουν,

ούτως ή άλλως σήμερα όλοι έτσι είναι, μη μασάς τίποτα, ήδη το ήξεραν,

δήλωσέ το ξεκάθαρα, έτσι που να μην υπάρχει καμία αμφοβολία,

ότι είσαι... ΜΑΛΑΚΑΣ.

Από nventris @ Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009 1:03 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: life style , χιούμορ , tv

Πάνε 6 και πλέον μήνες από τότε που αυτό το blog παραμένει βουβό. Δεν είναι ότι δεν έχει τι να πει.

Είναι ότι τα περισσότερα τα έχει ήδη εκθέσει και δε θέλει να επαναλαμβάνεται.

Είναι ότι πλέον αμφιβάλει για τη διεισδυτικότητα και την αξία μιας τέτοιας παρέμβασης. 

Είναι μια γενική απογοήτευση για την πορεία αυτής της χώρας, αυτού του συνόλου που αυτάρεσκα επιμένει να αυτοαποκλείται "ελληνικός λαός".

Είναι η θλιβερή διαπίστωση της άγνοιας για το  αν η ηλιθιότητα είναι η μεγαλύτερη δύναμη στο σύμπαν και παράλληλα της βεβαιότητας ότι είναι η συντριπτικά κυρίαρχη δύναμη στη γη.

Τα δεδομένα που ίσχυαν πριν από 6 μήνες, τώρα δεν έχουν καμία τιμή αλήθειας.

Η οικονομική κρίση σαρώνει έναν κόσμο που είχε ήδη προξοφλήσει τον εαυτό του και ενώ αφελώς περίμενε τα κέρδη, διαπιστώνει μόνο απώλειες.

Δε γνώριζε και δεν καταλάβαινε ο ανόητος ότι ο πλούτος αυτού του πλανήτη είναι πεπερασμένος.

Δεν ήξερε και δεν ήθελε να βλέπει ότι η υπερσυγκέντρωση χρημάτων σε λίγους, θα στερήσει από τους πολλούς την αγοραστική τους δύναμη και κάποια στιγμή θα έφτανε η ώρα που κανείς δε θα μπορούσε να αγοράσει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους.

Είναι η απώλεια του Μέτρου που ονομάζεται Αλαζονεία ή Ύβρις και η τιμωρία έρχεται όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να αποκαταστήσει την ισορροπία και την Νέμεσιν.

Δεν ξέρω τι θα απογίνει αυτός ο κόσμος που κατά 10άδες χιλιάδες γνωρίζει την απόγνωση της ανεργίας.

Δεν ξέρω πώς θα είναι ο κόσμος, η Ελλάδα, η Αθήνα σε 5 χρόνια. Φαντάζομαι όμως ότι οι παρκαρισμένες χρεωμένες Porche Cayenne κατά 10άδες (θλιβερά σύμβολα ενός προσδοκώμενου και εκβιασμένου ευδαιμονισμού)  έξω απ΄τα ξενυχτάδικα της Ιεράς Οδού κάποτε θα εκλείψουν.

Όχι επειδή θα τις κατάσχουν από τους ιδιοκτήτες τους, όχι επειδή δε θα μπορούν εκείνοι να τις συντηρήσουν.

Απλά επειδή δε θα τολμούν να τις κυκλοφορήσουν στους δρόμους της Αθήνας τη στιγμή που οι άνεργοι και οι λοιπές "αντιεξουσιαστικές" ομάδες που πολύ λίγοι διαφορά θα έχουν από τις κοινές εγκληματικές, θα τις μετατρέπουν σε λίγο χρόνο στη θερινή τους έκδοση.

Από nventris @ Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009 4:19 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: οικονομικη κριση , αλλαζονεία , ηθικη , κοινωνία , Πολιτική

Το ζητήσατε και σας το φέρνω.

"What the Bleep do we know" με ελληνικούς υπότιτλους.

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ντοκυμαντέρ των τελευταίων χρόνων που σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις της κβαντομηχανικής ανατρέπει τα δεδομένα της γνώσης μας και το μέχρι τώρα στέρεο κοσμοείδωλο της νόησης.

Απλό, εκλαϊκευμένο, διασκεδαστικό, έγκυρο.

http://rapidshare.com/files/141040740/What_the_Bleep_do_we_know.part1.rar

http://rapidshare.com/files/141044343/What_the_Bleep_do_we_know.part2.rar

http://rapidshare.com/files/141048217/What_the_Bleep_do_we_know.part3.rar

http://rapidshare.com/files/141052111/What_the_Bleep_do_we_know.part4.rar

http://rapidshare.com/files/141055981/What_the_Bleep_do_we_know.part5.rar

http://rapidshare.com/files/141060178/What_the_Bleep_do_we_know.part5.rar

http://rapidshare.com/files/141064014/What_the_Bleep_do_we_know.part6.rar

http://rapidshare.com/files/141067873/What_the_Bleep_do_we_know.part7.rar

http://rapidshare.com/files/141067925/What_the_Bleep_do_we_know.part8.rar

Καλό μήνα σε όλους

Από nventris @ Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008 12:45 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: τι στο μπιπ , do we know , what the bleep , δόγμα , αντιδογματισμός , φιλοσοφία , επιστήμη

Α δεν ξέρω.

Φαντάζομαι ότι ο συνάδελφος θεολόγος θα τρίβει τα χέρια του μπας και χάσει καμιά υπερωρία ο άνθρωπος αφού τα τελευταία χρόνια τον πάνε....πολύ δύσκολα.

Ας σοβαρευτούμε. Τι είναι τα θρησκευτικά; μάθημα στα ελληνικά σχολεία που διενεργεί κατήχηση (προσηλυτισμό) στους νέους ελληνόπαιδες σχετικά με τις αρχές, τις αξίες, τις πεποιθήσεις  και τους ηθικούς κώδικες της ορθόδοξης πίστης. Μάλιστα.

Δηλαδή ιδεολογική και ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων.

Και έρχομαι και αναρρωτιέμαι. Είναι τόσο απλό πράγμα η ηθική ώστε να διδάσκεται σαν ένα σύνολο από a priori διαπιστωμένους κανόνες τους οποίους κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ή να τροποποιήσει;

Και ποια ηθική;

Αυτή που επιβάλεται από τα πάνω προς τα κάτω με το μόνο επιχείρημα την κόλαση και τα καζάνια;  

(Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να αναρρωτηθεί κανείς τι θα συνέβαινε αν εξέλιπε ο φόβος της τιμωρίας μετά θάνατον).

Ή μια δυναμική διαδικασία που αφού ορίσει την έννοια, θέτει στους νέους ηθικά διλήμματα και μέσω της διαλεκτικής τους καθοδηγεί να προβληματιστούν, να πέσουν σε αντιφάσεις, να αναγκαστούν να τις θεραπεύσουν, να ψάξουν για λύσεις και χρυσές τομές, να κατανοήσουν τη διαφορά και την ομοιότητα ανάμεσα στο άτομο και το σύνολο ώστε να γίνουν ακέραιες, σκεπτόμενες και ελεύθερες προσωπικότητες (γι' αυτό βέβαια δεν αρκεί μόνο ένα μάθημα) με αυτοσεβασμό υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια;

Εκείνο που θέλω να πω αγαπητοί μου είναι ότι η ηθική δεν επιβάλεται με τιμωρίες. Βιώνεται και συνειδητά επιλέγεται.

Το ερώτημα βέβαια δεν είναι τόσο νέο. Ήδη ο Σωκράτης στον "Πρωταγόρα" του Πλάτωνα θέτει τον προβληματισμό.

"Μπορεί η αρετή να διδαχθεί;" και τι εννοούμε με τον όρο "Αρετή"; 

Η Ηθική λοιπόν και όχι η "ηθική" είναι κλάδος της Φιλοσοφίας. Γιατί να μην αναβαθμιστεί το συγκεκριμένο μάθημα το οποίο έχει καταντήσει να διδάσκεται από ένα πανάθλιο βιβλίο στη Β θεωρητική λυκείου χωρίς οι μαθητές να παίρνουν χαμπάρι περί τίνος πρόκειται αν ο καθηγητής δεν το εμπλουτίσει με δικές του γνώσεις και σημειώσεις.

Όσον αφορά το θέμα της ιδεολογίας εκεί δεν έχει πολλά να πει κανείς. Ούτε καταλαβαίνω γιατί να διδάσκεται (επιβάλλεται) μόνο μια ιδεολογία έναντι των άλλων.

Ειπώθηκε ότι θα απωλέσουμε την ταυτότητά μας. Τα έχω ξανα-αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο.

Αμφισβητεί κανείς την ελληνικότητα των αρχαίων προγόνων μας που δεν ήταν ορθόδοξοι;

Ή μήπως οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι έχασαν την εθνική τους συνείδηση;

Από nventris @ Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008 10:55 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ελληνισμος , φιλοσοφία , θρησκεία , κοινωνία

Πέρασαν κιόλας 12 μήνες από τότε που αυτό το ιστολόγιο ξεκίνησε τη λειτουργία του.

Ξεκίνησα να γράφω για να εκτονώσω αρχικά την αγανάκτησή μου για τις φωτιές του περυσινού Αυγούστου. είχα πράγματα που με έπνιγαν και ένιωθα την ανάγκη να τα φωνάξω, να τα δηλώσω ή με κάποιο τρόπο τέλος πάντων να διαχωρίσω τη θέση μου και να μη  βάλω την υπογραφή μου στις ιδέες που διακινεί το σκουπιδαριό της τηλεόρασης με τους άσχετους ελληνοκακόμοιρους δημοσιογραφίσκους της.

Αυτό μου άρεσε. Επιτελους ήμουν ελεύθερος να μιλήσω όπως ακριβώς θέλω χωρίς να ταυτίζομαι με την προκατασκευασμένη "κοινή γνώμη" που τόσο επιμελώς καλλιεργούν τα κανάλια μας για να χειραγωγούν τις αμόρφωτες μάζες.

Πέρασε έτσι ένας χρόνος με οργή,  αγανάκτηση, χιούμορ, διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και αρκετή δόση ειρωνείας. Αντιστάθηκα σθεναρά στον πειρασμό να γράφω "κάτι" κάθε μέρα, έστω και ανοησίες, για να παραμένω στους πίνακες νέων δημοσιεύσεων και να φιγουράρω ψηλά στον κατάλογο με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι τα blogs με πολλούς επισκέπτες γράφουν ανοησίες.

Εδώ και 2 μήνες αυτό το blog παραμένει σιωπηλό. όχι ότι η ανάγκη που περιέγραψα έχει ατονήσει, όχι ότι δεν έδινε αφορμές η επικαιρότητα  για σχολιασμό, όχι ότι βαρέθηκα αλλά ....δεν ξέρω πλέον αν έχει κάποιο νόημα. Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο μιλάω, αν υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται να ακούσει, αν ακόμα έχει τόση σημασία η διακίνηση των ιδεών, των δικών μου ιδεών.

Αυτός λοιπόν ο χώρος που εξακολουθεί να μην ανέχεται τα δόγματα, όπως και ο εμπνευστής του, δεν ξέρει αν θα συνεχίσει να δημοσιεύει, αλλά αν το πράξει, σίγουρα θα γίνει ακόμα πιο επιλεκτικός, ακόμα πιο εσωστρεφής, ακόμα πιο ανελέητος με την ηλιθιότητα, τη βλακεία, το μικροσυμφέρον και την αδιαφορία που θεωρεί ότι αποτελούν τις μεγαλύτερες πληγές στη σημερινή Ελλάδα και όχι μόνο.

Καλή εβομάδα σε όλους

Από nventris @ Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008 11:11 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: γενέθλια , χρόνος , κοινωνία

Τώρα κατάλαβα γιατί η νέα περιοδία της Madonna ονομάστηκε sticky. Μετά από 7 ώρες αναμονής στην ουρά (time goes by so slowly) κάτω από τον καυτό ήλιο στο κέντρο της Αθήνας, λουσμένος στον ιδρώτα, σίγουρα μια  sticky επειρία την αποκτά κανείς. Και μια ημικρανία. Πάντως το σύστημα έκδοσης εισητηρίων με e-ακύρωση μέσω δορυφόρου την ίδια στιγμή που εκδίδεται το εισητήριο, το διέθετε μόνο η συγκεκριμένη εταιρία και γι' αυτό δεν ήταν δυνατή η διάθεση των μαγικών χαρτιών στα δισκοπωλεία.

Φυσικά ο χαμός στις ουρές ήταν απίστευτος και πρωτόγνωρος για τα ελληνικά δεδομένα και σύμφωνα με τους διοργανωτές αναμένετο η εξάντληση των εισητηρίων μέσα σε λίγες ώρες. Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν πλέον πολύ λίγα αν δεν είναι ήδη sold out.

Madonna όμως είναι αυτή. 

Από nventris @ Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008 10:32 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: madonna , μουσικη