ΕΛΛΟΝΤΙΑ

Δε μπορώ πια να ζω σ'αυτή τη χώρα. Διαρκώς με απογοητεύει. Με κουράζει. Με αηδιάζει. Με εξοργίζει.  Το πιο κουραστικό απ΄ όλα είναι ότι με αναγκάζει να επιχειρηματολογώ για το αυτονόητο. Η βλακεία είναι ακριβό προϊόν προς πώληση. Τα media  την πουλάνε και θησαυρίζουν και χεωκοπούν και το αδηφάγο κοινό την αγοράζει και την καταναλώνει σε δευτερόλεπτα, για να την ξεράσει αμέσως μετά, έτοιμο να καταβροχθίσει το επόμενο λαμπερό σκουπίδι. Είμαστε μια χώρα φασόν. Κακέκτυπα μουσικά, πολιτικά,  ιδεολογικές καρικατούρες, αλλαζονικοί μεγαλοεκδότες, ημιμαθείς τηλε-δήμαρχοι που απευθύνονται στη νεοελληνική κακομοιριά, ανασφαλείς TV περσόνες, σε μια επαρχιακή συνοικία που προσπαθεί απεγνωσμένα να μιμιθεί την πρωτεύουσα σε τρόπους και φόρμες αλλά όχι σε περιεχόμενο. 

Δυστυχώς το MAD TV ανήκει στην παραπάνω κατηγορία. Στη δεδομένη στιγμή αποκάλυψε πανηγυρικά τη χωριατιά, τη μικροψυχία και τη δουλοπρέπεια μιας ομάδας νέων (δυστυχώς) ανθρώπων που πέταξε σαν τρίχα απ' το ζυμάρι τον μουσικό παραγωγό Guy επειδή είπε το αυτονόητα αληθινό που ήταν οφθαλμοφανές σε όλο το νοήμονα κόσμο. Ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Προτίμησε όχι την αλήθεια, όχι τη συνέπεια, όχι την εντιμότητα και την ειλικρίνεια, όχι το σεβασμό απέναντι στο κοινό του και τον αυτοσεβασμό, αλλά τη μαϊμουδιά, την απάτη, την απόκρυψη, τα προσχήματα, την εύνοια της Heaven. Δε θέλει μια ελεύθερη γενιά, προτιμά μια ηλίθια.

Να την χαίρονται και να συνεχίσουν να εκπέμπουν τα θλιβερά τους αντίγραφα σε έναν τόπο που το αυθεντικό εκλείπει αλλά οι "αυθεντίες" περισσεύουν. .

ξεφτίλες

Από nventris στις Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007 @ Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007 5:33 μμ
Permalink
Tags: θεαματικότητα , ελευθερία , media , λογοκρισία , tv , μουσικη