ΕΛΛΟΝΤΙΑ

Είναι όλων μας. Είναι η αποτυχία μιας νοοτροπίας που παράγει αδιάφορους δημοσίους υπαλλήλους, διεφθαρμένους προϊσταμένους,  αδίστακτους κακοποιούς, φοβισμένους σιωπηλούς και πειθήνιους υπηκόους, υποκριτές συγκαλύπτοντες πολιτικούς.

Οι τοπικές κλειστές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας συνηθίζουν να συγκαλύπτουν το έγκλημα με μια ιδιότυπη ομερτά. Όλοι γνωρίζουν, κανείς δε μιλά, στην περίπτωση της Κρήτης επειδή φοβούνται αλλά δεν είναι πάντα αυτή η αιτία.

Πολλές φορές τηρούν το νόμο της σιωπής επειδή έτσι είναι το έθος, η συνήθεια, η παράδοση, έστω ακόμα κι αν αυτή δολοφονεί συστηματικά ανθρώπους. Επειδή επίσης οι δεσμοί μεταξύ των μελών της κοινότητας είναι τόσο αδιάρρηκτοι ώστε η ατομικότητα να ισοπεδώνεται εις βάρος μιας νοσηρής αντίληψης περί συμφέροντος του συνόλου, το οποίο καλλιεργεί την ομοιομορφία και κατακρεουργεί τη διαφορά θεωρώντας την αυτόχρημα εχθρικη και επικίνδυνη (περίπτωση Αλεξ). Έτσι η όποια απόκλιση στα ήθη ή στις συμπεριφορές λογίζεται ως έσχατη προδοσία στο συλλογικό συνειδητό και θίγει όλα τα μέλη της.

Συνεχίζοντας στην περίπτωση των Ζωνιανών θα διαπιστώσουμε ότι όλοι επίσης γνώριζαν και σιωπούσαν. Χθες το βράδυ στην εκπομπή "Ζούγκλα" του γνωστού μας Ταρζάν σε μια αποστροφή του λόγου του ακούστηκε να λέει πως οι συμπολίτες των κακοποιών δε μπορούσαν να γίνουν "ρουφιάνοι" της ασφάλειας.

Τι σύγχιση ιδεών, ορθολογισμού και συναισθημάτων είναι αυτή;

Καταγγέλω δηλαδή ένα δολοφόνο ή συνεργάζομαι με τις αρχές ώστε να συλληφθεί και να σωθούν άνθρωποι θεωρείται "ρουφιανιά"!

Δηλαδή συγγνώμη για να το καταλάβω καλά. Εμείς όλοι οι Έλληνες ως γνήσιοι δημοκράτες οφείλουμε να προστατεύουμε τους εμπόρους ναρκωτικών, τους εμπόρους λευκής και μαύρης σαρκός, τους εκβιαστές, δολοφόνους, παιδεραστές, εγκληματίες, ληστές, καταχραστές και μετά μπορούμε άνετα να κατηγορούμε τις αρχές για ελλιπή εκπαίδευση και αναποτελεσματικότητα.

Και με αυτή τη νοοτροπία περιμένουμε να έχουμε δημόσια ασφάλεια!

Σίγουρα υπάρχουν και διεφθαρμένοι αξιωματικοί οι οποίοι δεν έχουν καμιά ηθική αναστολή να συνεργαστούν με τους κακοποιούς έναντι αρδράς αμοιβής. Αλλά είναι αυτό αρκετό να εξηγήσει το φιάσκο;

Αν συνυπολογίσουμε και την απροθυμία της πολιτικής να δυσσαρεστήσει την "τοπική" δεξαμενή ψήφων της με ριζικές λύσεις και σφυρίζει αδιάφορα (εγώ δεν ήξερα τίποτα) , νομίζω αρχίζει να σκιαγραφείται μπροστά μας το σκηνικό της συν(ε-α)νοχής.

Οπότε τη Λόλα απ' τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει;

Έρχεται  ο μέσος βιοπαλαιστής έντιμος αστυνομικός ο οποίος αν κάνει το λάθος να κάνει σωστά τη δουλειά του ή έστω να προστατέψει τον εαυτό του, στην καλύτερη περίπτωση θα εισπράξει το μένος και την κοινωνική κατακραυγή και θα συρθεί στα δικαστήρια και θα αντιμετωπίσει ποικίλες κατηγορίες. Πίσω του κρύβονται φοβισμένοι όλοι οι προαναφερθέντες, οι οποίοι δηλώνουν "έκπληκτοι" με αυτά που βλέπουν και διαπιστώνουν την ανάγκη να παρθούν μέτρα.

Εάν πάλι αδιαφορήσει θα κατηγορηθεί ως αργόμισθος και αν τέλος αν γίνει το θύμα (όπως στην περίπτωσή μας) θα κατηγορηθεί ως ανεκπαίδευτος. Σε κάθε περίπτωση είναι το θύμα. Το διαρκές θύμα όλων μας.

Από nventris στις Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007 @ Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007 9:59 πμ
Permalink
Tags: δημοκρατία , ναρκωτικά , αστυνομία , εγκλημα , πολιτική